ජැකරැන්ඩා මල්

සුබ්‍රමනියම් උදැල්ල පැත්තකින් තියලා ජැකරැන්ඩා ගහ පාමුල බංකුවේ ඉඳ ගත්තා. ගහ යට තණ බිස්සබිම වැටුන දම්පාට මල් වලින් වැහිලා. පින්නට තෙමුණ මල් මේ දැං පිපුණා වගේ නැවුම්. මිදුලේ එක කොනක ගැටියේ මේ ගහ හැදුවේ සුබ්‍රමනියම් පොඩි කොල්ලා කාලේ. අවුරුදු ගානක් කිසි වෙනසක් නැතුව මල් හැදෙනවා , හැලෙනවා, දළු දානවා.ඇත්තම කීවොත් සුබ්‍රමනියම් වගේමයි. එයත් අම්මා අප්පා නැතුව අතරමංවෙලා ඉඳලා එඩ්මන්ඩ් මහත්තයා ළඟට ආව දවසේ ඉඳන්ම තාමත් කිසි වෙනසක් නැතුව එතනම ඉන්නවා.  මහත්තයාටත් වැඩිය සුජාතා නෝනා දක්වපු කරුණාව සුබ්‍රමනියම්ට තමන්ගේ අසරණකම අමතක කරන්න උදව් වුනා.

“මනී........... තේ බොන්න එන්න .........”

සුජාතා නෝනා හරියට ඔරලෝසුව වගේ. එයා වැඩක් කරත් , කා ලවා හරි කෙරෙව්වත් හරියට වෙලාවටම කරන එක එයාගේ විදිය. දරුවෝ හැදුවෙත් ඒවිදිහට.

සීතලට ගල් වුන අත් දෙක එකට අතුල්ල අතුල්ලා සුබ්‍රමනියම් ගේ ඇතුලට ආවා. අද තේ හදලා තියෙන්නේ ලලිතා  බව තේ මේසේ දැක්ක ගමන් එයාට තේරුණා. සුජාතා නෝනා තේ මේසේට ජෑම් බෝතලෙයි, බටරුයි තියන්නේ පාන් ගෙඩියට දකුණු පැත්තෙන්. ලලිතාගේ අළුත් ඉස්ටැයිල්. එයා ඒ ඔක්කොම ට්‍රේ එකක තියලා එක්කෙනාටඑක පිඟාන ගානේ තියනවා. ‍ඔය අමුතු අමුතු වැඩ අත්හදා බලන්න ලලිතා කැමතියි. ඒ වුනත් අර සලාද මේ සලාද කියලා එක එක හැඩයට එළවළු කපලා කරන නාස්තියට නම් සුබ්‍රමනියම් කැමති නෑ. ඒත් කුස්සියේ වැඩ ටික බලා ගෙන සුජාතා නෝනටත් සලකගෙන ඉන්න කෙල්ලගේ හිත රිදවන්න හොඳ නැති නිසා නොදැක්කා වගේ ඉන්න එක තමා හොඳ.

“සුජාතා..........සුජාතා........” එඩ්මන්ඩ් මහත්තයාගේ කඩහඩ නැගී ගන ආවා.

“පොඩ්ඩක් ඉන්න එඩී...” සුජාතා නෝනා දුම් දාන තේ පෝච්චිය අරං ආවා. එඩ්මන්ඩ්  මහත්තයාට වැඩිය සීනි කන්න හොඳනැති නිසා සීනි අඩු ජෑම් තමා හැමෝම කන්නේ. සුබ්‍රමනියම් නම් ඒ අඩුව හරි යන්නත් එක්ක තේ එකට සීනි හැඳි හතරක් විතර දාගන්නවා.

සුජාතා සිරිතක් විදිහට උදේ තේ මේසෙට ඉඳගන්න කියලා සුබ්‍රමනියම්ටයි , ලලිතාටයි හැමදාම කියනවා. ඒ එයා දරුවෝ දෙන්නෙකුට වගේ ඒ දෙන්නටත් සලකන නිසා.  සිරිතක් විදිහට සුබ්‍රමනියම්වත් ලලිතාවත් කිසිදවසක මහත්තයාලත් එක්ක මේසෙට ඉඳගන්නෑ. තමන්ට කොච්චර හොඳට සැලකුවත් තමන් පවුලේ අය නෙවේ කියන එක දෙන්නම අමතක කරන්නේ නෑ.

කෝප්පේ පිරෙන්න තේ දාගත්ත සුබ්‍රමනියම් පාන් පෙති දෙකක් අරගෙන ඇවිත් ගෙදර දොරකඩ පඩිපෙලේ ඉඳගත්තා. එතනට මුළු පළාතම ලස්සනට පේනවා. මීදුම එතුන කඳු, තේ වතු  අතරින් රිංගලා යන පාරවල් එක බැල්මට බලාගන්න පුලුවන්. මෙතන ඉඳගත්තොත් සුබ්‍රමනියම්ට අතීතේ මතක් වෙනවාමයි.

සුබ්‍රමනියම් මේ ගෙදරට එනකොට අවුරුදු හතයි. එඩ්මන් මහත්තයා දවසක් මාකට් ගිහින් තනියම එළවළු කූඩේ උස්සාගන්න බැරුව වටපිට බලද්දී පුංචි කොල්ලෙක් ඇවිත් හරිම සීරුවට ඒක උස්සලා කාරෙකට දැම්මා. ඒ දවස්වල එඩ්මන් මහත්තයාට උදව්වට හිටියේ මාතුපාල .  එයා ගොඩක් වයස නිසාත්  අතපය වලංගුත් නැති නිසාත් එඩ්මන්ඩ් මහත්තයා මාකට් යන්නේ තනියම. කොල්ලට රුපියල් දහයක් දුන්නට ගත්තෙත් නෑ. ඒත් උදව්වක් ඉල්ලනවා වගේ  එඩ්මන්ඩ් මහත්තයාගේ මූණ බලාගෙන හිටියා.

“මහත්තයා මම මහත්තයාලගේ ගෙදර එන්නද...........?” කොල්ලා පැහැදිළිව කතා කලා.

“යමු”

සුබ්‍රමනියම් ‍සිල්වර් රේ බංගලාවට ආවේ ඒ විදිහට. ඒ මේ අවුරුදු හතළිහකට කලින්. ඒ වෙනකොට බේබිලා තුන්දෙනාම පොඩියි. ලොකු බේබි ෂාමන්ට අවුරුදු දොළහයි, මද්දුම බේබි ෂෙවාන්ට අවුරුදු නවයයි , චූටි බේබි ෂැරෝන්ට අවුරුදු තුනයි. එයාලා අදටත් දන්නෑ සුබ්‍රමනියම් මාර්කට් එකේ අතරමං වෙලා හිටපු කෙනෙක් කියලා. ඒක දැනගත්තේ  සුජාතා නෝනා විතරයි. සුබ්‍රමනියම්ට ගෙයක් , අම්මෙක් තාත්තෙක්, සහෝදරයෝ , සහෝදරියක් හැමදේම එකපාරටම ලැබුණා. වේල් ගණන් නොකා හිටපු කොල්ලෙකුට දවසකට කාලා ඉවර කරන්න බැරි තරම් කෑම ලැබුණා. ඒත් එපාම කරපු දේ තමා ලොකු මහත්තයා ඉස්කෝලේ යවන්න ලෑස්ති කරපු එක. උදේට බේබිලා ලෑස්ති වෙලා යනකොට දුක හිතෙයි කියලා තමා එහෙම ඉස්කෝලෙකට දාන්න බැලුවේ. මොන වදයක්ද? ඒ ඉස්කෝලේ කෙරිල්ල මාස තුනයි. මනි ගෙදර නැවතුනා. එක අතකට ඒ තීරණය ගන්න මාතුපාල මාමාත් උදව් කළා. මාමා කීවේ

“කොල්ලෝ උඹ මටත් උදව් කරගෙන ගෙදර නැවතියං. නැත්තං මේ ඉගන ගැනිල්ලෙන් බේබිලාගේ වගේ උඹෙත් ඔලුව නරක් වෙයි ඕං......” කියලා.

ඒ කතාවෙත්  වැරැද්දක් නෑ. බේබිලා පුංචි වුනාට පොත් බෑග් උස්සාගන්න බෑ. ඒ මදිවට අර ‍බෝල් මේ ‍බෝල් කියලා එක එක ඒවා ගහන නිසා එක එක ජාතියේ බෑට් පිතිත් අරං යනවා. හවසට චෙරි ගහ යට බංකුවේ ඉඳගෙන එලක්‍යුෂන් පාඩම් කරනවා

“ඕල්ඩ් මාතුපාල හැඩ් අ ෆාර්ම් .......

හීයා හීයා යෝ............................”

බේබිලාට කොච්චර ආදරේ වුනත් මාතුපාලට තරහා යනවා. ඒකයි තමන්ව සෙල්ලමට අල්ලා ගන්න කොට ‍බේබිලාගේ ඉගනගැනිල්ලයි ඔලුව නරක් වීමයි අතර සම්බන්ධය හොයා ගන්නේ. මනිට නම් හරි විනෝදයි මේ බේබිලාගේ වැඩ වලට. ලොකු බේබි වගේ නෙවේ දෙවනියා.හරි සෙල්ලක්කාරයා. ලොකු බේබි නම් තැන්පත්. ඒත් හොර වැඩ ප්ලෑන් කරන්නේ එතතින් . ප්ලෑන් වැරදුනාම ගුටිකන්නේ දෙවනි තැන. චූටි බේබි කාගෙත් ආදරේ ලබන කෙනානේ. හැබැයි අන්තිම හිතුවක්කාරී. මනීට කතා කරන්නෙත් අඩි පොළවේ ගහලා. ඒත් පොඩි කමට කරන කියන දේවල් වලට මනී තරහ ගන්නෑ. බේබිලා කොහොම හරි සුබ්‍රමනියම්ට ඉංග්‍රීසි ටිකක් ලියන්න කියන්න ඉගැන්නුවා.

මාතුපාල මාමා මල් හදන්න , මිදුල හදන්න , එළවළු වවන්න මනි කොල්ලට කියලා දුන්නා. සුජාතා නෝනා ගෙනාපු ජැකරැන්ඩා පැලේ සුබ්‍රමනියම් හැදුවේ චූටි බේබි කියපු තැන. ඒ එයා‍ගේ හතරවෙනි උපන් දිනය දවසේ . මිදුලේ අයිනේ උස් ගැටියක හදපු පැලේ දළු දාලා බලං ඉද්දී මල් පිපුණා. ජැකරැන්ඩා මල් කැකුළක් ඔලුව උඩට වැ‍ටුනාම මොකක් හරි සුබ දෙයක් වෙනවා කියලා විශ්වාසයක් තියනවනේ. ඒ හින්දා එතන මල් කැකුලක් වැටෙන කල් ඉඳගෙන ඉන්න බංකුවකුත් හැදුවා.  හැම උපන්දිනයකදී ම චුටි බේබි ජැකරැන්ඩා ගහ ළඟ බංකුවේ ඉඳගෙන ෆොටෝ එකක් ගන්නවා. සෙල්ලම් ගෙවල් දානකොටදම්පාටින් පිපුණ මල් අහුලාගෙන කන් දෙක දෙපැත්තේ ගහගන්නවා. කොහොමත් මිදුලේ මල් වලින් අඩුවක් වුනේ නෑ. මනි රෝස මල් වවන්න ගත්තේ සුජාතා නෝනා ආසා කරපු නිසා.

සුබ්‍රමනියම්ට අවුරුදු දහයක් වෙනකොට මාතුපාල මාමා පිළිකාවක් හැදිලා මැරුණා. මල් වලට ගහපු තෙල් බෙහෙත් මේකට හේතුව වෙන්න පුළුවන් කියලා දොස්තර කියලා තිබුණා. මාමා වළදාපු දවසේ මුළු වත්තෙම තිබුණ මල් කපාගෙන ගිහින්  වල උඩ ඇතුරුවා . ගෙදර කෙනෙකුගේ මරණයක් කොහොම අමතක කරන්නද? වෙනදා ලෝකේ පෙරලුනත් ගාණක් ගන්නැති ෂෙවාන් බේබි එදා බිම පෙරළි පෙරළි ඇඩුවා.

එදා ඉඳන් මාතුපාල මාමාගේ රාජකාරි පැටවුනේ සුබ්‍රමනියම්ගේ කරට. උදේ නැගිටලා කිරි ගේන්න, බේබිලාට පාන් ගේන්න, ‍වත්ත පිටිය පාලනය කරන්න, කඩේ යන්න, හවසට‍ ජෙනරේටර් එක දාන්න ඔය වගේ දහසකුත් එකක් වැඩ. ගෙදර ඉව්වේ පිහුවේ සුජාතා නෝනා. එඩ්මන්ඩ් මහත්තයා උදේට බේබිලා ඉස්කෝලේ  දාගෙන ඔෆිස් යනවා. ආපහු එන්නේ දවල්ට බේබිලා අරගෙන. කාලා ආයමත් ඔෆිස් ගිහින් හවස පහට එනවා. එතකල් සුබ්‍රමනියම් නැත්තං මනි නැත්තං මිස්ට මනි එහෙමත් නැත්තං මාතුපාල ද ජූනියර් තමා බලධාරියා. සුජාතා නෝනා පවරන කිසි වැඩක් මනිට අමතක වෙන්නෑ. බැරි වෙන්නෙත් නෑ. හැබැයි නෝනා කියන විදිහට නහය කට බැඳගෙන මල් වලට කෘමි නාශක ඉහින්න නම් මනිට අමතක වෙනවා.

හවසට බේබිලා ගෙදර ආවම මනිට හරි සන්තෝසයි. වැඩනම් වැඩියි තමා. ඒත් ඉතිං උදව්වට ඉන්නේ එයා විතරයි නේ. ලොකු බේබිට හැම දේම පිළිවලට ඕනෑ. තමුන්ගේ සර්වියට් එක මාරුවුනත් එයාට හිතට හරි නෑ . අනේ දෙවනි බේබි නම් කුස්සියේ බංකුවේ ඉඳගෙන හරි බෙදලා දෙන දේ ඉවර වෙනකල් කනවා. නෝනා පුඩිං,  වටලප්පන් මොනවා හදලා තිබ්බත් එයා සීනි බෝතලේ අල්ලට හලා ගෙන කාලා අත කලිසමේ දෙපැත්තේ අතුල්ලා ගන්නවාමයි. චූටි බේබි  තමුන්ට ඕන දේ ‍කොහොම හරි කරනවා. එයා ගොඩක්ම ආසා කලේ පියානෝ ගහන්න. ඒක පොඩි කාලේ සුජාතා නෝනා එයාට ඉගැන්නුවා. පස්සේ ගෙදරටම ආවා සුදු නෝනා කෙනෙක්. චූ‍ටි බේබි එයත් එක්ක සුරු බුරු ගාලා ඉංග්‍රීසි කතා කර කර පියානෝ ගහන කොට මුළු ගෙදරම සංගීතෙන් පිරෙනවා.

“ඇත්තමයි මමී මම නම් ආය පියෑනෝ ක්ලාස් දවසට ලයිබ්‍රරි යනවා යනවාමයි පාඩම් කරන්න.....”

ලොකු බේබිට හරි තරහයි තමන්ගේ පාඩම කැඩෙනවාට. දෙවනියා නම් උලක් උඩ තිබ්බත් කමක් නෑ. එහෙම සැලෙන කෙනෙක් නෙවේ එයා.

බේබිලා තුන්දෙනාම ඉගෙන ගන්න දක්ෂයි. ලොකු බේබි පළවෙනි සැරේටම දොස්තර විභාගේ පාස් වුනා. එඩ්මන් මහත්තයා හැම වෙලාවෙම එයා ගැන කීවේ අ‍පේ සිල්වර් රේ එක කියලා.  ඩාර්ක් ක්ලවුඩ් එක නම්  දෙවනි බේබි. ඉස්කෝලේ ඕනම රණ්ඩුවක මුලින්ම ඉඳී. හොරට ඉස්කෝලේ නොයා ඉඳලා මනීට කියලා අත්සන ගහගෙනත් යනවා පොතේ. ඒත් එයා කිසි මහන්සියක් නොගෙන ඉංජිනේරු විභාගේ පාස් කරා. චූටි බේබි  එයාගේ නම කියා ගත්තේ ඉංග්ලිෂ් රෝස් කියලා. ඒ වගේම තමා. එයා හැම ඉංග්‍රීසි විභාගයක්ම පාස් කරලා එංගලන්තෙට යන කොට වයස විස්සක් වත් නෑ. සුජාතා නෝනා කොච්චර විරුද්ධ වුනත් එයා ඉතුරු විභාග ටික පාස් වෙන්නම ඕන කියන තීරණය වෙනස් කලේ නෑ. ගෙදර අත හෝදන්න වතුර ටික ළඟට ඉල්ලන බේබි තනියෙන් රට රාජ්ජෙක යවන්නේ කොහෙමද?

“මනිට පුළුවන් නංගිගේ බොඩි ගාඩ් වැඩේට වීසා අරං එහේ යන්න. “ගිහින් සුද්දියක් බැඳගත්තම පර්මනට්ලිම එහේ ඉන්න පුළුවන්.”ෂෙවාන් බේබි කට උල් කරලා කීවා.

බොඩිගාඩ්ලා නැතුවම බේබි ගියා. හැම සතියකම ලියුමක් ආවා. මෙහෙනුත් ලියුමක් ගියා. ඉරිදා උදේ නවයට අම්මයි තාත්තටයි කෝල් කළා. අය්යලා දෙන්නා ගැනත් හැම වෙලාවෙම ඇහුවා. මනිට එංගලන්තේ ජැකරැන්ඩා ගස් යට ඉඳගෙන ගත්ත පින්තූර එව්වා. එයා විභාග පාස් කරලා ආපහු එනකොට අය්යලා දෙන්නම විභාග පාස් කරලා මෙහේ රස්සා කරනවා. ආපහු පස්දෙනාම ‍එක ගෙදර . ඒ වුනාට පොඩි කාලේ වගේ නෙවේ . නිතර නිතර මනිව ඕන වුනෙත් නෑ. මනිගේ කාම‍රේට ඇවිත් කතා කර කර හිටියෙත් නෑ. තම තමන්ගේ වැඩ. චූටි බේබිට නම් නිතර කෝල් ආවා. දොස්තර බේබි ඉස්පිරිතාලේ නැත්තං එයාගේ කාමරේ ඇතුලේ. දෙවනි බේබි නම් ටිකක් ගෙදර දේවල් හොයලා බැලුවා.සුජාතා නෝනයි, එඩ්මන් මහත්තයයි , මනියි එකතු වෙලා හවසට කතා කර කර ඉද්දී පොඩි කාලේ වගේ ඒ කතා මැද්දට පනින්න කවුරුත් හිටියේ නෑ.

චුටි බේබිට මෙඩ්ල් එකක් ලැබිලා තිබුණා අන්තිම විභාගයෙන්. එයාට එහේ විශ්ව විද්‍යාලෙක උගන්නත් ලැබිලා තිබුණා. ඒ වෙනකොට දොස්තර බේබි එයාගේ අනික් විභාගෙට තෝරගෙන තිබුණෙත් එංගලන්තේ. මේ දෙන්නා තීරණය දැනුම් දීලා සතියක් යන්න කලින් දෙවනි බේබිටත් රට යන උණ ආවා. අනිත් දෙන්නම යන්න කලින් එයා ඕස්ට්‍රේලියාවේ එයා වැඩ කරපු කොම්පැණියටම ගියා.

අන්තිමට සිල්වර් රේ එකයි, ඩාර්ක් ක්ලවුඩ් එකයි, ඉංග්ලිෂ් රෝස් එකයි සීතල රටවලට පියෑඹුවා. පුංචි කාලේ අම්මට තුරුල් වෙලා උණුසුමට හිටපු හැටි මතක් කර කර සුජාතා නෝනා ඇඩුවා. සතියක් විතර කිසිම කතාවක් බහක් නැතුව හාන්සි පුටුවට වෙලා ඔහේ බලාගෙන හිටියා. තමන්ගේ ජී‍විතේ ‍හොඳම කාලේ ඉවර වුනා වගේ තමා මනිට දැනුනේ. ජැකරැන්ඩා ගහෙත් එක මලක් වත් පිපුණේ නෑ ඒ දවස්වල.

අපරාදේ කියන්න බෑ තුන්දෙනා සතියට දවස් බෙදාගෙන ගෙදරට කතා කලා . ලියුම් එවුවේ නෑ. අම්මලාට මේල් කරන්න විදිහක් තිබුණානම් හොඳයි කිය කියා කෝල් කරනකොට කීවේ. ‍එඩ්මන් මහත්තයා කලින්ම පෙන්ෂන් ගත්තා සුජාතා නෝනා තනියම නිසා. සුජාතා නෝනා නිතර නිතර ලෙඩ වෙන්නත් ගත්තා.ගෙදර උයන පිහින වැඩ වලට ලලිතාව හොයා ගත්තේ මේ කාලේ.ලලිතාගේ ගම නුවර පොඩි කාලේ කරගත්ත කසාදේ දුක් විඳ විඳ හිටපු ලලිතා සිල්ව රේ බංගලාවට ආවට පස්සේ කසාදේ අමතක කරලාම දැම්මා.

පළවෙනි සීත නිවාඩුවට තුන්දෙනාම ගෙදර ආවා. සුජාතා නෝනා  තුන්දෙනා බදාගෙන ගොඩක් වෙලා ඇඩුවා. අම්මා වටේ දැවටි දැවටි හිටියා ආපහු පොඩි කාළේ වගේම. කොච්චර ලොකු වුනත් මොකක් හරි පාළුවක් එයාලට දැනිලා තියනවා කියලා මනිට ඒක දැක්කම හිතුනා. දවසක් එහෙම දැවටෙන ගමන් චූටි බේබි එයා සුදු මහත්තයෙක් බඳින්න තීරණය කරපු එක ගැන කීවා. නෝන‍ගේ හිතට ආව දුක කොයිවගේද කියලා මූණෙන් පෙනුනා. තමන්ගේ තනිමතේට පොඩි කාලේ ඉඳන් වැඩ කරා වගේම එයා මේ තීරණෙත් ගත්තා. දොස්තර බේබි නම් මහත්තයි නෝනයි  දෙන්නම කැමති වෙන විදිහේ තීරණයක් ගත්තේ. ඒ බැඳපු නෝනාත් දොස්තර කෙනෙක් . ඒ දෙන්නා හම්බවෙලා තිබුනෙත් එංගලන්තෙ දී. ඉතිං පදිංචිය තීරණය වෙලාමයි තිබුණේ. දෙවනි බේබිත් අවුරුදු දෙකක් විතර මෙහේ ඉඳලා ආපහු පදිංචියට හිටපු රටට ගියා. එයා කිසි දවසක කසාද බඳින්නෑ කියලා කිව්වට අම්මලාට වෙඩින් ෆොටෝ එවලා තිබුණා ටික කාලෙකින්. එදා නම් සුජාතා නෝනා දරු දුක හිතෙන් අතාරිනවා කියලා තමා කීවේ. නිවාඩු වලට ඉඳලා හිටලා ඇවිත් ගියා ලොකු බේබියි චූටි ‍බේබියි. ඉඳලා හිටලා කතා කලා. දෙවනිගෙන් නම් ආරංචියක් වත් නෑ. අම්මයි තාත්තයි දොස් කියලා යවපු ලියුමට හිත රිදිලා වෙන්න ඇති. ඒත් සුජාතා නෝනා නම් ඒ තුන්දෙනාගෙම උපන් දින වලට ලොකු මල් පොකුරක් හදාගෙන පල්ලියට ගිහින් ආශිර්වාද කරලා එනවා. එදාට ලලිතා කේක් හදනවාමයි. හතර දෙනාම එකතුවෙලා කේක් කකා පොඩි කාලේ මතකය අවුස්සනවා. සුජාතා ‍නෝනගේ ඇස් දෙක තෙත් වෙනවා එඩ්මන්ඩ් මහත්තයාට පේනවා.

මනිට කසාදයක් බඳින්න හිතුනෙත් නෑ. එහෙම වුනොත් සිල්ව රේ බංගලාව පාළුවට යයි කියලා එයාට දැනුනේ. නැතත් බේබිලා කවුරු හරි ආපහු ඇවිත් ලංකාවේ පදිංචි වෙන දවසට උදව්වට ඉන්නම එපාය.

‍තේ කෝප්පේ ඇල් වෙන්න ඇරලා සුබ්‍රමනියම් ඈත කඳු දිහා බලාගෙන ඉන්නවා ලලිතා දැක්කේ දැන් පැය බාගෙක පටන්. අද මොකක් හරි හිතේ අමාරුවක් වත්ද?

“මනි අය්යා අද මොකද කල්පනාව?”

ලලිතා කටහඩ බාල කරලා ඇහුවා. මනි  කල්පනා ලෝකෙන් ඇදගෙන වැටුනා.

 ඇල් වුන තේ එක අයින් කරලා ලලිතා ආපහු කෝප්පේ පුරවලා දුන්නා.

“ නෝනා ......... මේ රෝස ගස් ටික නම් අයින් කරන්න කල් හරි. ආපහු පැල ටිකක් ඉන්දමු..” මනි ඇහුවේ එඩ්මන්ඩ් මහත්තයා දිහා බලාගෙන.

“අල්ලලා දාපං මනි.. දැං ඉතිං අපිට මොන මල් ද?”

එඩ්මන්ඩ් මහත්තයාගේ බලාපොරොත්තු බිඳ වැටුන කටහඩ මනිගේ හිතෙත් පසුබෑමක් ඇති කලා.ලලිතා මාර්කට් යන්න කම්මැලි කරන නිසා එළවළු හැදිල්ල කරගෙන ගියත් මල් හැදිල්ල නම් කරගෙන ගියේ හිතේ ආසාවටමයි. අනික සුජාතා නෝනට මොන දේ කරන්න ගියත් මල් ඕනමයි.  පල්ලියෙන් වුනත් මල් ඕන වුනොත් කතා කරන්නේ මෙහාට.

ඉතුරු මල් පාත්ති දෙක සුද්ද කර කර අන්තිමට බේබිලා කතා කරේ කවදද කියලා මතක් කරන්න හැදුවත් හරියටම මතකයට ආවේ නෑ. මාස තුනකට මෙහාවත් කතා කරේ නෑ කියලා තමා මනිට දැනුනේ. ගෙදර ෆෝන් එක වදිනකොට සුජාතා නෝනා ගැස්සිලා බලාපොරාත්තු පිරුණ මූනෙන් ඒක ගන්නේ. බලාගෙන ඉද්දී මූණ අඳුරු වෙලා ඕනවට එපාවට උත්තර දෙනකොට මනි දන්නවා ඒ කතා කරන්නේ බේබිලා නෙවේ කියලා.දරුවෝ ඉන්න අයනේ. එයාලගේ වැඩත් එක්ක ඉස්පාසුවක් නැතුව ඇති මනිගේ උඩු හිත කීවා. ඒත් කතා කරන්න එක විනාඩියක් හොයාගන්න බැරිද  මනිගේ යටි හිත වාද කලා.

 තැපැල් මහත්තයාගේ බෙල් සද්දෙට මනිගේ කල්පනාව ආයමත් බිඳුනා.

“මනි අය්යා.. පාර්සල් පෝස්ට් තමා තියනවා.. ඇවිත් ගන්න” කියලා රට ලියුමකුත් දික් කරා.

සුජාතා නෝනා පුදුමෙන් වගේ දොරකඩ බලා හිටියා. එයා වෙව්ලන අත්වලින් ලියුම කැඩුවා. චූටි බේබිගෙන් ලියුම. අම්මට විශේෂ දෙයක් එවලා තියනවා. කියලා තියන දිනේටම ගන්න කියලා ලියලා තිබුණා. ඒ දිනේ අද ..

සුජාතා නෝනාගේ නොඉවසිල්ල එඩ්මන්ඩ් මහත්තයාවත් කලබල කලා. තමන්ව කාලෙකට පස්සේ හරි මතක් වුන එක ගැන සතුට දෝරේ ගලනවා  නෝනගේ මූණේ. සුජාතා නෝනයි , එඩ්මන්ඩ් මහත්තයායි කාර් එකේ නැගලා එක පිම්මට තැපැල් හලට ගියා. පාර්සලේ අරගෙන දෙන්නා එක්ක කිසි කතාවක් නැතුව ගෙදර එනකල්ම ආවා. සුජාතා නෝනා කාර් එකෙන් බැහැලා  ලස්සනට ඔතලා තිබුණ පාර්සලේ බංකුව උඩට දාලා ඉක්මන් ගමනින් ගෙට ගියා.

කඩදාසිය පරෙස්සමින් අයින් කරලා මනි බැලුවේ නොඉවසිල්ලෙන්.

‍රෝස මල් පොකුරක්....! පුංචි කාඩ් එකක් බිම වැටුනා. මනි ඇස් හීන් කරලා ඒක කියවේවේ.

“Happy Mother’s Day Mummy”

කොහෙන්දෝ හමා ගෙන ආපු තද සුළඟට ජැකරැන්ඩා මල් එක සීරුවට පාවෙලා ඇවිත් බිම වැටුනා.

ඉණිමගේ ඉහලට

      

               අහාට මෙහාට දුව දුවා  සාලේ පුටු හදපු,  පවුඩර් ගාපු , මයික් වලට තට්ටු කරලා සද්දේ හරිද කියලා බලපු අය හැමෝම නිශ්ශබ්ද වුනා. ඔක්කොම ලයිට් දාලා තව මදිවට එහෙන් ගෙනාපු ලයිටුත් දැම්මම ගෙදර බඩු විතරක් නෙවේ නෝනයි මහත්තයයිත් දිලිසෙනවා.පියරු හත්තට්ටුවක් ගා ගාත්ත නිවේදිකාව තමන්ගේ අරුමෝසම් මාල වලලු ටික පේන විදිහට ඉත්තෑකූරු වගේ කොණ්ඩය දෙපැත්තට වනාගෙන  ඉඳගත්තා. වැඩ සටහනට දෙවනි තට්ටුවේ සාලෙ තෝරා ගත්තට ඒ ගෙදර ඕන තැනක් ඒ වැඩේට සුදුසුයි. හැම භාණ්ඩක්ම හොඳම නිමාවේ දේවල්. දොර ජනෙල් බිම අන්තිම ඉහල විදිහට හදලා. ජෝඩු පුටුවේ ගෙදර මහත්තයයි නෝනයි ජෝඩු දාලා ඉන්දවලා. මහත්තයා නිල් පාට කුරුතා ඇඳුමක් ඇඳලා, නෝනා ඒකට ළඟින් යන නිල් පාටක සාරියක් ඇඳලා.

තද රතු පාට තොල් දෙක උල් කරලා නිවේදිකාව ඒ දෙපළ ගැන හැඳින්වීමක් කළා. ඒ  අවුරුද්දේ හොඳම ව්‍යවසායකයාට ලැබෙන සම්මානය ලැබුනේ මහත්තයාගේ ෆැක්ටරියට. ඒක ඇඳුම් මහන ෆැක්ටරි එකක්. ඇඳුම් කියලා සරලව කීවට පිටරටවලට ක්‍රීඩා ඇඳුම් යවන ෆැක්ටරි එකක්. කලාතුරකින් ලංකාවේ සේල් වලටත් එවනවා රට යවන්න බැරි විදිහට මොකක් හරි අඩුපාඩු වුන ඒවා. උපරිම  සැලකිල්ලකින් ෆැක්ටරියේ වැඩ බැලෙන නිසා එහෙම වෙන අවස්ථා හරිම අඩුයි.

“අපි දැනගන්න කැමතියි මේ ව්‍යාපාරය ඔබතුමා පටන් ගත්ත විදිහ ගැන”

“ඇත්තටම කිවුවොත් මම බින්දුවේ ඉඳන් පටන් ගත්ත කෙනෙක්. එහෙම නැත්තං ඉනිමගේ ඉහලට ආව කෙනෙක්. මගේ පළමු රස්සාවත් මේකම තමා. හැබැයි බොහොම උනන්දුවෙන් වැඩ කරගෙන ආව නිසා මට ඉක්මනට ප්‍රමෝෂන් ලැබුණා. වැඩ හොඳ නිසා හැම සෙක්ෂන් එකකටම දැම්මා ඒ තැන් හදලා ගන්න කියලා. මමත් ඒකට කැමති වුනේ කවදා හරි මගේ ව්‍යාපාරයක් කරන්න හිතේ තිබුණ හින්දා. අවුරුදු පහළොවක් විතර එකම තැන වැඩ කරලා මම අන්තිමට පිරිස් කළමනාකාරවරයෙක් තැනට ආවා. ඒ වෙනකොට මම සල්ලි ටිකක් එකතු කරගෙන හිටියේ. මම තීරණය කළා එතනින් අයින් වෙලා මගේ ගෙදර එක කෑල්ලක ඇඳුම් මහන්න කීපදෙනෙක් දාගෙන වැඩ කරන්න. මම මාකට් එකත් හදාගෙන හිටියේ. මම නෝනගේ අර්ථ සාධකේ සල්ලියි මම ඉතුරු කරපුවයි දාලා මැෂින් දහයකින් වැඩ පටන් ගත්තා.”

“ඒ කියන්නේ ඔබතුමියත් රැකියාවක් කරලා තියනවා?”

“ ඔව් මමත් වැඩ කලේ ඔය කියන ෆැක්ටරි  එකේ. අපි දෙන්නා හම්බ වුනෙත් එතනදී. මම බැඳුනේ ටිකක් ඉහල තනතුරකට. මොකද මම මගේ උපාධිය කලේ මේ විෂයට අදාලව. ඒත් හස්බන්ඩ් අයින් වෙනකොට මමත් අයින් වුනා”

“ලොකු තීරණයක්!” නිවේදිකාව බර කරලා ඇහුවා.

“ආ.. ඒ තීරණේ මගේ. මෙයා ලොකු තනතුරක හිටියා කීවට මේ  මොකද්ද රසායනික ඉංජිනේරු මොකක්ද නේද?” මහත්තයා නෝනා දිහාට හැරිලා ඇහුවා.

“ ඉතිං ඔබතුමාට ලොකු අභියෝගයක් වෙන්න ඇති ව්‍යාපාරය දියුණු කරන එක.?”

“ මම ඉතිං මගේ මුළු ජීවිතේ ම අභියෝගයක් විදිහට ගත්ත කෙනෙක්. මොකද මගේ තාත්තා නැති වුනේ මම දොළහේ පන්තියෙ දී. මට එතන ඉඳන් රස්සාවක් කරන්න වුනා. ඊට පස්සේ නංගිලා දෙන්නා බන්දලා දෙන එක. ඊට පස්සේ මෙයා බඳිනවට එයාලගේ ගෙදරින් ආව බාධක. මේ ව්‍යාපාරේ පටං ගත්තම ආපු තර්ජන.. ඔය හැමදේම අභියෝග.”

“මේ ව්‍යාපාරේ දියුණුව ඔබතුමා කොහොමද දකින්නේ?”

“මගේ කැපවීම. මම උදේ වැඩ කරන්න ගත්තම රෑ දෙක තුන වෙනකල් වැඩ කරනවා. කට්ටිය මාරු වුනාට මම එක දිගට වැඩ.  මම ම තමා ඇඳුම් චෙක් කරන්නේ. කොහොම හරි අවුරුද්දක් විතර යනකොට මම වෙන තැනක් කුලියට අරගෙන මැෂින් පනහක් විතර දාලා වැඩ කරන තැනට ආවා. මට හොඳ මාකට් එකක් ආවා. ඒවා කලෙත් මම ම රටවල් වලට ගිහින් ඕඩර්ස් අරං ඇවිත්. “

“ ඔබේ බිරිඳ ගේ සහයෝගය ගැන කතා කළොත්”

“මෙහෙමයි එයා ඉතිං රස්සාවෙන් අයින් වෙලා නිදහසේ හිටියා ගෙදර. මමත් තනියම වැඩකරන්න කැමති කෙනෙක්. අනික මම හැම දෙයක්ම හොඳට ඉගන ගෙන වැඩේට බැස්සේ.”

“ අපි මෙතුමාගේ ප්‍රිය බිරිඳ දෙසට මදකට හැරෙමු. දැන් ඔබ කියන්න ඔබගේ කාර්ය භාරය, තමන්ගේ ස්වාමියා මෙච්චර කැපවීමක් කරද්දී බිරිඳක් විදිහට ඔබ දුන්න සහයෝගය”

“ රස්සාවෙන් අයින් වුන දවසේ ඉඳන් මම තමා ගෙදර සියළුම වැඩ බලාගත්තේ. මට උදව්වට දෙන්නෙක් ඉන්නවා. දරුවන්ගේ ඉගන ගන්න දේවල්, සහෝදර සහෝදරියෝ තව නෑදෑයෝ ඒ හැම දෙයක්ම මම තමා බැලුවේ. “

“ඉතිං ඔබතුමියටත් විශේෂ අවස්ථා ලැබෙන්න ඇති විදෙස් සංචාර වලට එහෙම . ලොකු වාසනාවක් ඒකත්”

“ නැහැ මෙම මේ වෙනකල් කවදාකවත් එහෙම සංචාරයකට ගිහිල්ලා නෑ. මම පෝය දාට පන්සල් යන්නෙත් මහත්තයාගේ අම්මා සිල් ගන්න ඇරලවන්න විතරයි. මොකද දරුවෝ  අපි දෙන්නම  ගෙදර නැති වුනොත්  තනිවෙන නිසා”

“ එහෙම නම් කියන්නකෝ  මෙතුමා එහෙම සංචාරයකට ගිහින් එනකොට ගෙනාව හොඳම තෑග්ග මොකක්ද කියලා ..” නිවේදිකාව නෝනාගේ අපහසුතාවය මදක් අඩු කරන්න කටහඩ තොදොල් කරලා ඇහුවා.

“ වැඩේ මේකනේ. මම ගිහාම ෆැක්ටරි එකට ඕන දේවල් විතරයි ගේන්නේ. මට එතකොට වෙලාවකුත් නෑ ඔය බඩු හොය හොයා ඉන්න. අනික බඩුවල බරත් බලන්න එපැයි”

ඒ කතාව හරියන්නේ නැති නිසා අහන්න හිටපු ප්‍රශ්න දෙක තුනක් මග ඇරලා නිවේදිකාව ව්‍යාපාරය පැත්තට යොමු වුනා.

“ අපි කැමතියි දැනගන්න මේ අද ඔබතුමා අංක එකේ ව්‍යවසායකයෙක් වුනේ කොහොමද කියලා”

ව්‍යාපාරිකයා සතුටු හිනාවකින් මූණ සරසා ගත්තා.

“වැඩ කිරීම සහ කැපවීම. කැපවෙන්න ඕනෑ තමන්ගේ අරමුණට. මම අවුරුදු දහයක්ම හරියකට වෙලාවටක කෑමක් නොගෙන මේ තත්වයට ආවා. මම හොඳට මගේ සේවකයන්ට සලකනවා. මගේ දියුණුව තියෙන්නේ සේවකයන් උඩ. මගේ සතුට තියෙන්නේ සේවකයන් උඩ. මට එයාලගේ නම් , සේවය කරන අංශ කටපාඩම්. එයාලගේ ගෙවල් වල මරණයක් වුනත් මම පැයකට හරි ගිහින් එනවා. එයාලා සතුටින් තියලා තමා මම වැඩ ගන්නේ . මම ඒ යුතුකම් හරියටම කරන නිසා සේවකයොයි මායි අතරේ ලොකු බැඳීමක් තියනවා. අනික මම අවදානම් වලට මූණ දුන්න කෙනෙක්. මම බය නැතුව බැංකු ණය ගත්තා. ඒවා ව්‍යාපාරෙට යෙදෙව්වා. අද නම් මම කිසි කෙනෙකුට සතයක් ණය නෑ. මම සාර්ථක මිනිහෙක්!”

ව්‍යපාරිකයා තමන්ගේ දියුණුවේ රහස් අනාගත ව්‍යවසායකයින් වෙනුවෙන් හෙළිකරනවා. කැමරාව එයා දිහාටම එල්ලවෙලා තියන නිසා නෝනා ලොකු කල්පනාවක.

......මමත් මගේ අරමුණට කැප වෙච්ච කෙනෙක් . මගේ අරමුණ වුනේ දරුවෝ තුන්දෙනාට උගන්නා ගන්න. තාත්තට තියන ලොකු ෆැක්ටරි එකෙන් දරුවන්ගේ හිත නොපිරෙන බව මම දන්නවා. මට ඕන හැටියේ රස්සාවකට යන්න තිබුණා. අතට පයට සේවකයෝ තියාගන්න තිබුණා. ඒත් මට දරුවන්ගේ ජිවිත අතරමංවෙයි කියලා බයක් දැනුනා. මාත් අවුරුදු දහයකටවත් හරියකට වෙලාවකට කෑම කාලා නෑ. නිදි නැතුව ගත කරපු රෑ අනන්තයි. දරුවෝ ඉස්කෝලේ ගෙනියන්න , අසනීප වලට බෙහෙත් ගන්න, නෑදෑයන්ගේ මළ ගෙවල්වල දානේ ගෙවල්වල යන්න හැම දේම මට කිසි කෙනෙකුට අඩුවක් නොකියන්න කළා. මගේ අම්මයි තාත්තයි ඉන්න කල් යුතුකම් කළා. මගේ සහෝදරියෝ නම් කිසි කෙනෙක් මගෙන් සත පහක දෙයක් ඉල්ලලා නෑ. ඒ අය මේ ගෙදර විදිහ තේරුම් අරං ඉන්නේ. මගේ දියුණුව තියෙන්නේ මගේ දරුවෝ මත. මමත් ලොකු අවදානමකට මූණ දෙන කෙනෙක් . සීයට සීයක් ව්‍යාපාරයකට කැපවුන මගේ මහත්තයා එක්ක පවුල් ජීවිතයක් ගෙනියෑමේ අවදානමට මුහුණ දෙන කෙනෙක්. මේ ගෙදර උගස් කරලා බැංකු ණය ගද්දී දරුවන්ට පාරට බහින්න වෙයිද කියන අවදානමේ ජීවත් වුන කෙනෙක්. මේ දේවල් නිසාම දරුවොයි මායි අතර ලොකු බැඳීමක් තියනවා. ඒත් මම නම් ජීවිතේ එක් කෙනෙකුට ණයයි. ඒ මගේ නැන්දම්මාට. මේ ලෝකේ අතාරින්න බැරි එකම බැඳීම දරුවො වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන්න උගැන්නුවේ මගේ නැන්දම්මා....................... නෝනාගේ   හිතුවිලි එකක්වත් කැමරාව දැක්කේ නෑ.

නිවේදිකාව තමන්ගේ අවස්ථාව අරගෙන කතාව පටන් ගත්තා ආයෙම.

“අපි දැන් ටිකකට  යොමු වෙමු අනික් පැත්තට.. හැම සාර්ථක පුද්ගලයෙක් පසුපසම කාන්තාවක් ඉන්නවා කියනවනේ. අපි දන්නවා මේ හැමදේකම ඔබතුමිය හෙවනැල්ල වෙලා ඉන්නවා කියලා. ඔබට ගොඩක් සතුටු ඇති   මේ වගේ සාර්ථක පුද්ගලයෙක් ඔබේ ස්වාමියා වීම ගැන? “

“ගොඩක් සතුටුයි.” නෝනා අර කල්පනාව පිටම කිවා.

තමන්ගේ ජීවිතේ සතුට කියන්නේ මේකද? හිතේ අහු මුළු හිස්කමින් පුරවන , තමන්ගේ සියළුම සතුට අනුන්ගේ අරමුණකට කැප කරන්න සිද්ද වුන, නාම මාත්‍රයකින් වත් ඒ වෙනුවෙන් ඇගයීමක් නොලබන ජීවිතයක් උරුම වුන එක සතුටක්ද? ලෝකෙට ඒක පෙන්නන්න බැරි කමට හිනා වෙලා ඉන්න එක, දරුවෝ විතරක් එකම සැනසීම කරගෙන ජීවත් වෙන්න ලැබුන එක සතුටක්ද? කැමරාව ඉස්සරහා කඳුලු දෝරේ ගැළුවා.

“ ඇත්තටම වචනයෙන් කියන්න බැරි දහසක් දේවල් එක කඳුලකට කියන්න පුළුවන්. ඔබේ හැඟීම්බර බව අපිට කියන්නේ ඔබේ ජීවිතයේ පරිපූර්ණ බව. ඔබ කොතරම් වාසනාවන්ත කෙනෙක්ද කියලා මේ වැඩ සටහන නරඹන ප්‍රේක්ෂකයන්ට දැනේවි. ඇත්තටම මටත් ඒක දැනෙනවා.. නිවේදිකාව ග්ලිසරින් කඳුලක් පිස දැම්මා.

පිංකම්

මාතලේ අය්යා අන්තරාවෙලා කියලා ටෙලිග්‍රෑම් එක එද්දි  හේරත් බණ්ඩා හිටියේ කුඹුර මඩ කරන ගමන්.  පියුං ඇවිල්ලා මූණත් නරක් කරගෙනම දික් කරපු ටෙලි ග්‍රෑම් එක අතට ගන්න බැරිතරමට හේරත්ගේ අත වෙව්ලනවා. ඉර අව්වේ සැරට ඒකේ ලියලා තියන අකුරු පේන්නේ නැති වුන නිසා පියුංටම කියලා ඒක කියවා ගත්තේ. ආරංචියේ නරක කම නිසාම පියුනුත් ඒක කියෙව්වේ හිමින් වගේ. හේරත් බණ්ඩා ඒ ආරංචිය අහලා උදැල්ල අතෑරිලා නියර උඩ ඉන්ද වුනා. පියුං මොනවද කියනවා වගේ ඇහුනා . ආය එයා ඔලුවක් උස්සලා බැලුවේ නෑ . හරි කල්පනාවට ආවට පස්සේ ආපහු ටෙලිග්‍රෑම් එක කියෙව්වා. මාතලේ අය්යා අන්තරා වෙලා. කියලා එවලා තියෙන්නේ අය්යාගේ පුතෙක්.

මාතලේ අය්යා කියන්නේ හේරත් බණ්ඩාගේ මස්සිනා - පවුලගේ අයියා. මස්සිනා වුනාට හේරත් බණ්ඩා එයාට සැලකුවේ තමන්ගේ දෙමව්පියන්ට සලකනවා වගේ. ආතක් පාතක් නැතුව හිටපු තමන්ට නංගි බන්දලා දුන්නා විතරක් නෙවේ එයාගේ අම්මගේ උරුමෙන් හම්බවෙචච අක්කර දෙකක ගොඩ ඉඩමයි කුඹුරු අක්කරෙයි දීලා මනුස්සයෙක් කරලා දඹුල්ලට එවුවා. ඒ එවලත් හැම කන්නෙම තමන්ගේ ආදායමෙන් කොටසකුත් නංගිට සල්ලි කරලා එවනවා. කිසි අණක් ගුනක් නැති එකෙක් වෙලා මාතලේ කිරි පට්ටියක් බලාගෙන් ඉන්න කාලේ ජම්බු ගෙඩිය වගේ ඉන්න පද්මාවතී මුන ගැහුණේ හේරත් බණ්ඩාට‍ . ඒ කාලේ පද්මටත් ඉගනගැනිල්ලක් ඕන වෙලා තිබුණේ නෑ. කලිසං ඇඳගෙන කිරි ටැංකිය බයිසිකලේ බැඳලා පැදගෙන යන හේරත් එක්ක ලුණුයි බතුයි කාලා හරි ඉන්නවා කියලා ගෙදරටත් හොරෙං පැනලා ගියා. ගිහිල්ලා මාසයක් විතර ගියාම ඒ කාපු ලුණුයි බතුයි තිත්ත වෙලා හිමිහිට දෙන්නත් එක්ක මග ගෙදරට බඩ ගෑවා. පද්මාගේ අය්යා ඒ වෙනකොටත් බැඳලා නෑ. අම්මයි තාත්තයි පද්මා කියලා දුවෙක් හිටියේ නෑ කියලා තමන්ගේ පුතාටම දේපොල ලීවා. කොච්චර ඇවිටිලි කලත් ගේ හතර මායිමේ දෙන්නව වැද්දා ගත්තේ නෑ. අනුන්ගේ ඉඩමක කිරි පට්ටියක් බලාගෙන අවුරුදු දෙකක් විතර ඉන්නකොට පද්මට අවුරුද්ද එක ගානේ කොල්ලොම දෙන්නෙක්. ඒ වෙනකොට පද්මගේ අම්මයි තාත්තයි මැරිලා. තුන්මාසේ දානෙන් පස්සේ අය්යා මේ දෙන්නට එන්න කියලා තමන්ගේ නමට අම්මා ලියලා තිබ්බ දඹුල්ලේ ඉඩම් පද්මාගේ නමට ලියලා පුංචි ගේ පොඩ්ඩකුත් හදලා දෙන්නා එකලාසයක් කරලා දඹුල්ලට එවුවා. අය්යා එහෙම නොකරන්න මෙලහටත් හේරත් මැරුණ තැන් වල ගස් පැලවෙලා. කිසි අණක් ගුණක් නැති නිසා තරහාකාරයෝ පිරිලා. ඒත් පද්මාගේ අය්යා ඒ දේවල් කලේ යුතුකම බලලා මිසක් හේරත්ගේ නහරංකාර කමට නෙවේ. ඒක හේරත් දන්නවා‍‍.

දඹුල්ලට ආවට පස්සේ තමනුත්  මිනිහෙක් වුනා නේද කියන හැගීම හේරත්ට ආවා. ඒවගේම තමන් මිනිහෙක් කරේ මාතලේ අය්යා නේද කියන එකත් තදටම දැනුනා. ආපිට  අබමල් රේණුවක්වත් බලාපොරොත්තු නොවී වැටෙන හැම වෙලාවකම තමන්ව නැගිට්ටපු මාතලේ අය්යා ගැන හේරත්ගේ හිතේ තිබුනේ මහා ලොකු ගෞරවයක්. අවුරුද්දට බුලත් අතක් දීලා වදින්නේ තමන්ගේ තාත්තා මේය කියලා තමා.

ඒ මාතලේ අය්යා අන්තරා වෙලාලු.

පද්මා මාතලේ මහ ගෙදරට යනකල් හූල්ලා හූල්ලා ගියේ. කොල්ලෝ  දෙන්නත් බිරන්තට්ටු වෙලා. එයාලගේ ගෙදර මාතලේ මාමා ගැන නොකිය වෙන දවසක් නෑ. සතියක් විතර ඉස්කෝලේ යන්න නොලැබෙන සතුටයි මාතලේ අය්යලා බලන්න ලැබෙන සතුටයි නිසා මහ ලොකු කනගාටුවක් නම් පේන්න තිබුණේ නෑ.

පොල් තෙල් පානින්  ලා කරුවලට පේන  මාතලේ අය්යා දිහා හේරත් බලා ගෙන හිටියා. මොකක් වුනාද කියලා අහන්න තරං වත් හයියක් නෑ. උපන්තේකට මෙහෙම කම්පාවක් දැනිලා නැත්තේ පොඩි කාලෙම අනුන්ගේ තැන්වල බැල මෙහෙවරකම් කරලා පදම් වෙලා හිටිය නිසා. ඒ මේ අඩුව නම් ඉවසන්න බෑ.

“අනේ මල්ලියේ දවාලට කාලා බඩේ අමාරුවක්ය කියලා වෙද මහත්තයා හම්බ වෙලා බෙහෙත් අරගෙනත් ආවා. බඩ බුරුල් කරලාය කියලා අටට විතර කළුවරේම එළි බහින්න ගියා. යන පාරත් කළුවරේ. ගෙට ආවේ කෙදිරි ගාගෙන මං ඇහුවම කීවා කඩියෙක් ද කොහෙද කෑවා ටිකක් දැවිල්ලයි කියලා. මම දෙහි බෑයක් අතුල්ලන්න ඇහුවාමත් එපා කීවා. රාත්තිරියේ හුස්ම ගන්න බෑ කියලා කෑ ගහන කොට අර කඩියා කාපු තැන නිල් වෙලා. පුතා ගියා පන්සලේ කාරෙක අරං එන්න. ඩයිවර තැන ඉදලානෑ. ආපහු ඇවිත් වටේ පිටේ අයත් එක්ක පුටුවක තියාන ඉස්පිරිතාලේ අරං යන කොටත් පණ හැංගිලා... කාලා තියෙන්නේ කරවලයෙක් ....“ මාතලේ අක්කා අමාරුවෙන් සිද්ධිය කීවා.

මළ ගෙදරට ආව කෙනෙක් ඇත්තං කීවේ මාතලේ අය්යගේ ගුණමයි. පන්සලේ කුඹුර වැඩ කරලා දෙන්නේ අවුරුදු විස්සක ඉදන්ම මාතලේ අය්යා. සිල් ගන්නේ නෑ තමයි. ඒත් ඕනම පිංකමකට අත දිගෑරලා වියදම් කරයි. ගමේ නැතිබැරි කෙනෙක් දෙපාරක් නොහිතා එන ගෙදර  මේක. ඒ නිසාම වෙන්න ඇති දරුවෝ දෙන්නටත් ඉගනීම පිහිටන්නේ. ඉස්කෝලෙත් නැති බැරි දරුවන්ට පොත් කට්ටල අවුරුද්ද මුල අරගෙන දෙනවා. ගමේ මරණාධාර සමිතිය පිහිටෙව්වෙත් මාතලේ අය්යා. ඒත් පන්සලත් එක්ක ටිකක් ඈත් වුනා වගේ අන්තිම කාලේ. හාමුදුරුවරුන්ගේ අළුත් ඇවතුම් පැවතුම් ගැන පැහැදීමක් නැති තැන ටිකක් නිශ්ශබ්ද වුනා වෙන්න ඕන.

හත් දවසේ බණට ලොකු හාමුදුරවෝ වඩින්න අදිමදි කරෙත් මේක නිසාම වෙන්න ඇති. නමුත් අන්තිමට ඉස්කෝල ගුරු හාමුදුරුවෝ බොහොම තදින් ලොකු හාමුදුරුවොත් එක්ක වාද වුනාම ලොකු හාමුදුරුවන්ටත් මුල මතක් වුනාලු. හැම දායකයෙක් ම අහක බලපු වෙලාවේ මාතලේ අය්යා ගමේ හැමෝම එකතු කරලා ආපහු පන්සල ගම්මු යන එන තැනක් කලාය කියනවනේ.

ලොකු හාමුදුරුවෝ කාරෙකෙන් වැඩියට මොකද ඩ්‍රයිවර්ට ඒ කන්ද අද්දා ගන්න බැරි වුන නිසා පයින්ම ගෙට වැඩියා. මඩ ගෑවුන කකුල් දෙක ටිකක් සද්ද කරලා පිහ ගත්තා. ඉතිං මඩ ගෑවෙන නිසානේ එතන වතුර භාජනයක් තියලා කකුල් හෝදන්නේ.

හාමුදුරුවෝ ගිලන්පසත් එපා කියලම බණ පටං ගත්තා.

“අප මහා බුදුරජාණන් වහන්සේට වැඩ වාසය කරන සමයේ ජේත නම් කුමරෙකුට අයත්ව තිබූ ඉඩමක් මිලට ගෙන එහි විහාරයක් කරවා උන් වහන්සේට පූජා කළ හෙයින්  අනේ පිඩු සිටාන්නට මහා දිව්‍ය සම්පත් ලැබුණා...“

සාදු සාදු සා........

“මේ ඇත්තොත් කල්පනා කරන්ට ඕනෑ මේ මිය ගිය උපාසක තැන වෙනුවෙන් එවන් පිංකමක් කරලා පින් අනුමෝදන් කරන්ට‍.......

උපාසක තැනට සීලයක් සාමාදන් වෙන්ට වත් උවමානවක් නොතිබුණ නිසා ජීවත්ව ඉන්න ඇත්තන්ගේ යුතු කම තමා පින් පමුනුවන එක. දැං මේ පින්වත් ඇත්තෝ කල්පනා කරලා බලන්ට විහාරයේ වැඩ වාසය කරන හාමුදුරුන්ට පාවිච්චි කරන්ට තියන වැසිකිලි දෙක ගැන. ඒවාට රාත්තිරියක යනවා නම් සංඝාවාසේ දොර ඇරගෙන යන්ට ඕනෑ්‍ මේ විස්ස විද්‍යාලේ ඉදලා එම පොඩි නමවල්වලටත් ඒක කරදරයි. වැහි කාලෙට තවත් අපහසුයි. ඉතිං මම මේ ඇත්තන්ට කියන්නේ තම තමන්ගේ දෙමව්පියන්ට මියගිය අයට පින් තකා සංඝාවාසේ කාමර වලටම අල්ලලා නාන කාමර දෙක තුනක් හදවලා පූජා කරන්ට. මේවා මතු දිව්‍ය සම්පත් ලැබෙන පින්කම්“

හාමුදුරුවෝ එක හුස්මට දේසනා කළා. කවුදෝ කෙනක් කනට කොදුරලා මොකක්දෝ කීවට පස්සේ ටිකක් දේසනාවේ සැර අ ඩු වුනා.

“ඔව් ඔව් මට මතකයි මේ උපාසක තැන මුල් වෙලා තමා ඔය දැන් පාවිච්චි කරන සංඝාවාසේ හැදුවේ. තව මේ..... ලයිට් අරන් දුන්නෙත් උපාසක තැනගේ වියදමෙන් ද කොහේදෝ්‍‍ ඒත් මේ කුසලය කරගන්ට බැරි වුනානේ. මම කීප සැරයක්ම කීවා ඇතුලේ නාන කාමර හදවලා දෙන්ට කියලා. බලන්ට පින්වතුනි ඒකම මේ උපාසක තැනට කර්මය වුන හැටි ! වැසිකිලියට යනකොට සර්පයෙක් දෂ්ඨ කලා. ඒ ශීලය රකින උතුමෙකුගේ බහට කන් නොදීමේ පාප කර්මය‍‍.......

මාතලේ අය්යාගේ නැති වීමේ  දුකකයි, දවස් ගානක් නිදි මරපු එකේ අමාරුවයි හවස ගහපු හීන් අඩියේ සැරයි එක වරම හේරත් ගේ  ඇගේ කැලතිලා  ආවා. ඇග පත ගසා දාලා නැගිට්ටා

“අවසරයි අපේ හාමුදුරුවනේ... මම හේරත් මේ මැරුණේ මගේ මස්සිනා නැහ්නං මගේ දෙමාපියෝ දෙන්නා කීවත් හරි“

“මේ අර වසවර්තියා නේද? හාමුදරුවන්ගේ හිත කටුකුටු ගෑවා.

“ඔබ වහන්සේගෙන් ධර්ම කාරනයක් අහන්ට කියලා මේ නැගිට්ටේ. අපේ අය්යා පන්සලට කොරාපු තරම ඔබ වහන්සේ තරම් දන්න වෙන කෙනෙක් නෑ. අදටත් පන්සලේ විකුනන්නේ අය්යා වැඩ කරලා දෙන කුඹුරේ වී.  වෙන එකක් තියා පන්සලේ ඉන්න හරකුන්ටත් කන්න නැති කාලෙට තණකොළ කපලා ගෙනිහින් දුන්නේ අයියා. පන්සලේ ළිද කපලා දෙන කාලේ මේලෝ ගමේ එකෙක් ආවේ ගියේ නෑ පන්සලට. ඔබ වහන්සේ වැඩ වසන සංඝාවාසේ හදපු හැටිත් මතක ඇතිනේ. ඔය දැං විස්ස විද්‍යාලේ ගිහින් ඉන්න පොඩි දෙනම අටේ පන්තියෙන් පස්සේ ඉස්කෝලේ නොයවා පන්සලේ අත්වැඩට තියාගත්තම වියදම් දෙන්නං කියලා ආපහු ඉස්කෝලේ යැව්වේ කව්ද? සිල් නොගත්ත බව හැබෑව ඒත් අය්යට දිව්‍ය සම්පත්ති ලබන්ට මේ කරාපු හරිය ඇති. අනෙක හාමුදුරුවනේ අපේ අය්යට සර්පයෙක් වෙලා ආවේ  අර අහවල් අකුසල් කරුමේ නම් ඔය සමහර හාමුදුරුවරු කරන  දේ වලට මුචලින්ද නාග රාජයා ඇවිල්ලා...........“ ඉතුරු ටික කියා ගන්න හේරත්ට ලැබුණේ නෑ. ගමේ දෙතුන් දෙනෙක් ඇවිල්ලා ඇදගෙන ගියා.

“ ඉතිං  පිංවතුනි සම්මා සංකල්ල ලක්ෂයක් පෙරම් පුරා බුදු වූ බුදු රජාණන් වහන්සේටත් ගල් පෙරලපු දෙවිදත් හිටියා. සංසාරේ වෛයිරක්කාරයෝ හිටියා . ඒ හැම දෙනාම අවසානයේ අපා ගත වුනා තමන් කරගත් අකුසල් කර්මයෙන්...........“

“සාදු සාදු සා............“

ධනපති පන්තිය

අබේරත්න මේසේ උඩ තිබුණ කෑම පෙට්ටි දෙක පරෙස්සමින් ඩිකියට දා ගත්තා. සර් කෑම එක  කොටු වැටුන දිස්නේ ගහන සර්වියට්  එකකින් බැඳලා තියනවා. ඉරි  තියන සාමාන්‍ය සර්වියට් එකකින් බැඳලා තියෙන්නේ අ‍බේරත්නගේ කෑම එක. මේක අබේ ආව දවසේ ඉඳලාම වෙනස් නොවෙන දෙයක්. අමාත්‍යාංශයෙන් සර් ට දීලා තියන රියදුරු තමා අ‍බේරත්න. එයා මීගොඩ ඉඳන් බස් එකේ ඇවිත් ‍කොට්ටාවෙන් බැහැලා සර්ගේ ගෙදරට යනවා හත වෙනකොට. හත හමාරට සර් ව කාර් එකේ  දාගෙන අමාත්‍යාංශෙට යනවා අට හමාර  වෙන්න කලින්. ආපහු ගෙදර එන වෙලාව නම් කියන්න බෑ. වැඩ ඉවර වුනාම , රැස්වීම් ඉවර වුනාම තව කොන්ෆරන්ස්, සෙමිනාර්, හදිසි සාකච්ඡා ඉවර වෙලා තමයි එන්න වෙන්නේ.

මීට කලින් අබේරත්න වැඩකරපු තැන සර් නම් හතර හමාර වෙනකොට ගෙදර එන්න පිටත් වෙනවා. ඒ‍ත් අතර මගදී අ‍බේ දහ පොළක විතර බැහැලා බඩු එකතු කරනවා. අඳුරන කෙනෙක් හම්බ වුනොත් කියන්නේ එ් ගෙදර වැඩට ඉන්න මනුස්සයාට සනීප නැතුව අද බඩු ගන්න එයා ආවා කියලා. එහෙම කරලත් ගෙදර ගියාම බේබිලාගේ ඉස්කෝ‍ලේ වැඩ වල ගේන්න කියපුවා හදලා දෙන්න වෙනවා. නැත්තං පන්ති ඉවර වුනාම එයාලව  ගේන්න යන්න වෙනවා. එපාම කරපු දේ තමා ඒ ගෙදර පාටියක් තියන දවසට ඇවිත් උදව් වෙන්න කියන එක

“ තමුසේ ඩ්‍රයිවර්නේ  බොන්න එහෙම ලෑස්ති  වෙන්නෑ..” පරණ සර් කියනවා.

මදිවට බයිට් එකක්වත් නෑ. රෑ දෙගොඩ හරියේ පාටිය ඉවර වුනාම වෙරි වෙච්ච මහත්තුරු ගෙවල් වල ගිහින් දාලා ආපහු යන්න පිටත් වෙන කොට ඔය ඉතුරු බිතුරු දාලා හදලා දෙන බත් එක දික්  කරන කොට අබේට දැනෙන කේන්තිය කියන්න බෑ.

අපරාදේ කියන්න බෑ දැං සර් ෙග් ගෙදරින් නම් උදේ කෑමත් දීලා, දවල් කෑමත් දීලා ගොඩක් රෑ වුන දවසට රෑටත් කන්න දීලා තමයි අබේව ගෙදර යවන්නේ. අබේ තනිකඩයා. අම්මාත් ගොඩක් වයසයි. පාන්දර නැගිටලා උයන්න අමාරු නිසා ඉස්සර අබේ කෑවේ කඩෙන්. දැං සර් කෑම දෙන නිසා පඩියෙන් සෑහෙන ගානක් මාසේ අන්තිමට ඉතුරු වෙනවා.

දවල්ට කෑම කන්න අමාත්‍යාංශෙ ඩ්‍රයිවර් ලා ඔක්කොම එකතු වෙනවා කැන්ටිමට. ඕපාදූප දැනගන්න කියාපු තැන. ගෙවල්වල ඒවයි, ඇමතිතුමාගෙන් සර් ලා බැනුම් අහපුවයි, සර් ලගේ රට සවාරියි ඔය හැමදේම දන්න අය තමා ඩ්‍රයිවර් කියන්නේ. සමහර සර් ලා ගැන කියන කතා අහපුවාම නම් ටයි කෝට් දාගෙන ආවට වැඩක් නෑ කියලා හිතෙනවා. ඇයි මෙතන ඒ ඔක්කොම ගලවනවනේ. මේ කතා බොහොම උනන්දුවෙන් අහගෙන ඉදලා ඔෆිස් එක පුරාම ඒවා පතුරන කොටසකුත් ඉන්නවා. තමන්ට නිවාඩු අනුමත නොකරපුවාම, හොර නිවාඩු පොතේ දාන්න කීවාම නැත්තං කෑමට ගිහින් හරියටම පැයෙන් ඇවිත් ඉඳගන්න කිවාම සර් ලට විරුද්ධව කියන්න දෙයක් තියෙන්නත් එපැයි!

අබේරත්න වැඩිය මේ කතා වලට හූමිටි තියන්න යන්නෑ. අනිත් අය කියන්නේ සර් ෙග්  රස්නේ වැදිලා කියලා. පිළිවෙලකට ජීවත් වෙන අයට ටිකක් අනික් අයගේ අකමැත්තකුත් තියනවනේ.  ඒ කොහොම වුනත් බත් එක දිගෑරගත්තම නම් නොවැරදීම ළං වෙන කීප දෙනෙක්ම ඉන්නවා. ඒ කාගේවත් කෑම එකක් අබේට හම්බවෙන බත් එක තරම් සරු නෑ. ළං වෙන අය බත් එකට අතදාලා මාලු කෑල්ලක්  හරි මස් කෑල්ලක් හරි ගන්න ගමන් තමන්ගේ බත් එකේ මෙ‍ලෝ රහක් නැති මොකක් හරි  වෑංජනයක් අබේගේ බත් එකට හලනවා. සර්ලගේ ගෙදරින් බොහොම පිරිසිදුව හදලා දෙන කෑම එකට එක එකා ඇඟිලි ගහන්න පටං ගත්තම  බඩගින්නත් අතුරුදහන්. අන්තිමට අනිත් අයට කන්න ඇරලා අබේ නැගිටිනවා කෑම එක දාලා. අනිත් අය ඒ කන ගමන් අබේට තුන්වේල ඒ ගෙදරින් කන්න හම්බවෙන එක ගැන ඇනුම්පදත් කියනවා. නොවැරදි ම සොයිසා ඒ කියන්නේ  ලේකම්තුමාගේ ඩ්‍රයිවර් තැන එතන ඉන්නවාමයි. මිනිහට කියන්නේ හැකර සොයිසා කියලා. ඕනම කෙනෙකුගේ කෙන්දක් කන්ද කරලා ගන්න උපන් හපන් කමක් තියන පුතයෙක්!

“ඈ අබේ ... උඹට කරවල දීලා සර් ලා නම් කනවා ඇති තෝර මාලු.... මොකද්ද මචං බල්ලට දාපන්කෝ මේ කෑම එක”

හැකර  සොයිසා එහෙම කියන්නේ හොඳම කරවල කෑල්ල අරගෙන තමන්ගේ දිය හොදි බත් එකට දාගන්න ගමන්.

කෑම එකේ  මාළු තිබුනොත්

 “මොකද්ද අබේ උඹලට කටු මාළු දීලා මහත්තුරු හොඳ කෑලි කනවා ඕක තමයි පාලක පන්තිය හැමදාම කරන්නේ. අපට  හැමදාම පිඩනය තමා”  කියනවා.

  දවසක බත් එකට එබිලා එදාට බිත්තර තිබුණෝතින් අබේට කුකුල් මස් නොදී ලාබ බිත්තරයක් දිලා කියනවා.

“ සහෝදරයා, උඹලට නාඩු හාල් කවලා සුපිරි පන්තිය බාස්මතී කනවා....මේක තේරුම් ගන්න බැරිතාක් උඹ‍ට වෙන්නේ ඔතනට කඹුරන්න...”

ඒවට උල්පන්දම්  දෙන්න කට්ටිය ඕන තරම්.

“ හැබෑව. ඔය ගෙවල් වල ඩ්‍රයිවර්ලට, වැඩකාරන්ට වෙනම උයනවා. වෙනම කියන්නේ ඔය සෙකෙන්ඩ් කොලිටියේ ඒවා...”

තමන්ටත් එහෙම වෙනවද කියලා අබේ මතක් කරනවා. ගමෙන් ගෙනාව දෙයක් වුනත් තමන්ට කොටසක් සර්   ගේගෙදරින් ලැබෙනවා නේද කියලා හිතට එනවා. හිතා මතා තමන්ට වෙනස් කමක් කරලා සලකලා නැති බව තමා  දැනෙන්නේ. ගෙදර ඉන්න අනිත් සේවකයන්ට වුනත් සැලකිල්ලේ වරදක් කවදාවත් අබේ දැකලා නෑ.

ඒත් සොයිසලා මෙච්චර මේ කියන්නේ එයාලගේ අත්දැකීම් නිසා නේද? තමන් උදේ සුක්කානම කරකවන්න පටං ගත්තම සමහරදාට රෑ දොළහ වෙන‍කොටත් ඒකෙන් නිදහසවෙලා නෑ නේද කියලා අබේට දැනෙන්නෙ ආත්ම අනුකම්පාවක් එක්ක. සර් ට නගින්න  බහින්න දොර අරින්න , බෑග් එක ඔෆිස් එකට අරං යන්න, අර තදබදේ එක සීරුවට වාහනේ ගාවන්නේ නැතුව ගෙනියන්න ඉන්න මට සලකන්න ඕනෑ තමයි අබේට හිතෙනවා. අපිත් මනුස්සයෝනේ. අපි දෙන්නම රජ‍යේ  සේවකයොනේ.

“සහෝදරයා අපි මහජන සේවකයෝ. හැමෝම බදු සල්ලි වලින් පඩි ගන්නේ. ඒකට පන්ති බේදයක් නෑ”

 හැකර සොයිසා කියන කතාවත් ඇත්ත තමා.

ඇත්තට හිතුවොත් අපේ ශ්‍රමය සූරා කනවා කියන්නේ මේක තමා. මම මේ වාහනේ කරකැව්වේ නැත්තං කොහොමද සර් මෙතෙන ඉන්නේ. අබේගේ හිත සැරෙන් සැරේ වෙනස් වෙනවා. එදා නම් හිත නරක් වෙලා තිබුණේ ටිකක්. කලින් දවසම සුද්දන්ගේ මිටින් ඉවර වෙනකල් හෝටලේ රස්තියාදු වෙවී ඉන්න වෙච්ච එකට. අනික් අය කැන්ටිමට වෙලා කකා බිබි කතා කර කර ඉන්නවා ඇති කියලා අබේට හිතුණා . එක අතකට මටත් පූල් එකේ ඩ්‍රයිවර් වෙන්න තිබුනේ. සොයිසත් ඔය කියන්නේ ලේකම්තුමා එන්න දෙන්නේ නෑ මිසක් නැත්තං එයා පූල් එකට එනවා කියලා.

“අබේරත්න සහෝදරයා මම කියනවට එක දවසකට ලොක්කගේ කෑම එක අරං බලනව‍කෝ. තමුසෙට එදාට පෙනෙයි ධනපතියන්ගේ ජිවිත දර්ශනය. ඔය.. කියනකොටත් තමුසේ බයයි. මේ මානසිකත්වය අපි අවබෝධ කරගත්තේ නැත්තං කිසි දවසක අපට විප්ලවයක්  ........................”

සොයිසා කතාව නැවැත්තුවේ අබේ නැගිටලා යන්න ගියපු නිසා.

එදා අබේගේ‍ හිතෙත්  මේ විප්ලවීය වෙනස වුනා. සර් කාර් එකෙන් බැහැලා ගියාට පස්සේ එයා තමා කෑම එක ලන්ච් රෑම් එකෙන් තියන්නේ. අබේ හිමිහිට කෑම පෙට්ටි දෙකේ සර්වියට් මාරු කලා. එදා පීඩිත පන්තියෙ කෑම එක ගියා ධනපතියන්ගේ කාමරේට.

දවල් කෑම වෙලාවෙදි අබේ ඉඳගත්තතේ සොයිසට කෙලින්ම පේන මේසෙක. විප්ලවය පටන් ගත්ත හිතේ සතුටත් එක්කම කෑම එක ඇරියා. අබේගේ සතුටු මූණ දැකලා සොයිසත් පුටුවෙන් පැනලා වගේ එතෙන්ට ආවා. හිමිහිට දැවටුම ඇරුණා. රතු හාල් බත් හැන්දකුයි, තම්බපු බිත්තර සුදු මද දෙකකුයි, කැරට් අලයකුයි , මිරිසට උයපු මාළු කෑල්ලකුයි  ධනපති පන්තියේ දවල් කෑමට තිබුණා.

සර්ප්‍රයිස් පාටි

අවුරුද්දේ අන්තිම දවසේ හෝටලයකට එකතු වුන යාළුවෝ කට්ටියක් පුරුදු විදිහට තමන් අවුරුද්ද ගෙවපු විදිහයි ලබන අවුරුදේ බලාපොරොත්තු ගැන කතා කරා. මේක අවුරුදු ගනණාවක් පුරාම වෙන දෙයක්. පවුල් පිටින්ම එකතු වෙන නිසා හැමෝම එදාට විනෝදයක් ලබනවා.

පුරුදු විදිහට ළමයි එකතු වෙලා‍ සෙල්ලම් කරනවා. හෝටලයේ වත්ත ළමයි වෙනුවෙන්ම නඩත්තු කරලා තියන එකක් නිසා අම්මලාටත් වද වෙවී ළමයි පස්සේ ඉන්න දෙයක් නෑ. ඒ හින්දම එයාලා නිදහසේ කතා බහ කරගෙන ගියා. ඒ හින්දම මහත්තුරුත් නිදහස්. නැත්තං ළමයි බලලාම හෙම්බත් වන නෝනලා රවන්න පටං ගත්තම, අහන දේවල් වලට නොරිස්සුමෙන් උත්තර දෙන්න ගත්තම, මහත්තුරුන්ට ඇනුම් පද කියන්න පටං ගත්තම අර බොන බීමත් තිත්ත වෙනවා ආව ගමන වගේම.

නෝනලා ටික බොහෝම පොඩි  මාතෘකා වලින් පටං අරං දිග සංවාද වලට එකතු වෙනවා. මොන තරාති‍රමේ ජීවත් වුනත් එකම ජාතියේ අත්දැකීම් තමා එයාලට තියෙන්‍නේ. මේ කතාබහ ටිකකට හරි  බාදා වෙන්නේ ඉඳලා හිටලා කේලමක් කියලා යන්න එන පොඩි එකෙකුගෙන් හරි, බොරුවට තමන්ගේ නෝනට අවධානය පෙන්නන්න  මේසෙන් මොහොතකට නැගිටලා එන මහත්තයෙක්ගෙන් හරි විතරයි.

“ආ.... අපට කිව්වේ නෑ ‍නේද මේ සැරේ උපන් දිනේ?”  කාන්තා සංගමයට අර කිව්ව විදිහට කඩා වැටුන මහත්තයෙක් එක නෝනා කෙනෙකුගෙන් ඇහුවා. ඒ නෝනා තමන්ගේ උපරිම දායකත්වය  සාකච්ඡා වටයට ලබා දෙන කෙනෙක්. ඒ වගේම හැමෝගෙම අවධානය ලබන කෙනෙක්.

ඒ ප්‍රශ්නෙත් එක්ක නෝනගේ පැහැපත් මූණ තවත් පැහැපත් වුනා. කටහඩ  තවත් ප්‍රීතිමත් වුනා.

“ ආනේ අපේ විකී කිවේ නැද්ද අපි සෙලිබ්‍රේට් කරපු විදිහ?” එයා ඇහුවා.           

“නෑ... රටවත් ගියාද?”

“ නෑ  අය්යෝ ... එයා සප්‍රයිස් පාටියක් දුන්නා මට”

“අනේ විකී නම් හරිම රොමෑනිටික් ! කියන්‍නකෝ ඒ ගැන” නෝනලා මැඩ ගත්ත  ඉරිසියාවෙන් තමන්ගේ යෙහෙළියට බල කලා.

“එදා පුතාලා උදේම ප්‍රැක්ටිස් අරං ගිය නිසා විකීට වෙලාවක් තිබ්බේ නෑ විශ් කරන්නවත්. මට ටිකක් තරහත් ගියා ඒකට. මොකද මට පස්සේ හරි  කෝල් කරලා වත් එහෙම කරන්න  තිබුණානේ. ඔෆිස් එකේ යාලුවෝ අහන කොට මොනවද මහත්තයා තෑගි දුන්නේ කියලා මට  ලැජ්ජත් හිතුනා. එයා දවල්ට පොඩි පුතා අරං ඇවිත් මට කෝල් කරයිනේ කියලා හිතුවත් එහෙම කලෙත් නෑ. මට හරි කේන්තියි. මම වරුවෙන් ලොකු පුතාවත් අරගෙන ගෙදර ආවා. එයාලට එදා රෑ ඉස්කෝලේ ස්කවුට් කෑම්ප් එකට යන්න තිබුණා. විකී හවස ගෙදර ඇවිත් කිසි කතාවක් නැතුව පුතාලා දෙන්නා ඉස්කෝලෙට දාලා ආවා. ඇත්තටම මට ඇඩෙන්න තරම් දුකයි. මගේ උපන් දිනෙත් එයාලට කිසි වැඩක් නෑ. විකී ටිකක් කලබලයෙන් තමා ගෙදර ආවේ . ගෙදර එනකොට ලයිට් ගිහින්. එයා ඇගපත හෝදගෙන කළුවරේම බැල්කනියේ ඉඳලා මට කෑ ගහලා කීවා එයා පොඩ්ඩක් එළියට ගිහින් එනවා එනකොට කෑම  අරං එන්නං කියලා. මට එතකොට හිතුණා ලයි‍ට් නැතිවුන එකත් හොඳයි කියලා.විකී  ඉක්මනට ආපහු ආවා. ඇවිත් කිවා අද කෑම එළියට ගිහින් කමු, ලෑස්ති වෙලා එන්න කියලා. මම ලෑස්ති වෙලා එනකොට එයා බොහොම සැහැල්ලුවෙන් හිනා වෙලා කීවා අද අපි දෙන්නා පයින් යමු කියලා. මටත් පුදුමයි. අඩි දෙකක්වත් පයින් යන්න බැරි කෙනා. අ‍පේ ගෙදර ළඟ ඉඳලා කෙටි පාරක් තියනවා ටවුන් එකට. ඒ පාර දිගටම ගස් නිසා දවල්ටත් සීතලයි . හරිම නිස්කලංක පාර. ලයිට් නැති නිසා  යන්තමින් පාර පෙන්නේ. ඈත පත්තු වෙන ලචයිට් පේනවා පුංචි තිත් වගේ. මහපාරේ යන වාහන වල එළි එක දිගට වැලක් වගේ පුංචියට  පෙනුනා. පාර දිගටම රතු පාට මැයි මල් වැටිලා. අපි දෙන්නා ‍ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ මේ වගේ  ඇවිදගෙන ගියේ. ඇත්තටම මගේ හිතට හරි සැහැල්ලුවක් දැනුනා. ඒ පාරේ කෙලවරේ තියෙන්නේ මම ආසම කරන රෙස්ටොරන්ට් එක. අපි දෙන්නා ඇවිදගෙන ගියේ ඒකට . එතන කොනේම මේසේ පුංචි ඉටිපන්දම් පත්තු කරලා තිබුණා. ඉටිපන්දම් මැද මල් පොකුරකුයි, තෑග්ගකුයි තිබුණා. හෝටලේ වේටර් ගෙනාව පොඩි කේක් එක කපලා ඉවර වුනාම විකී මට විශ් කරලා කීවා එයාට මාව සර්ප්‍රයිස් කරන්න ඕන වුනා කියලා. පුතාලත් කතා කරලා ඇහුවා අම්මිගේ සර්ප්‍රයිස් පාටි එක කොහොමද  කියලා.

“ප්ලසන්ට් සප්‍රයිස්!” එතන හිටිය නෝනලා කෑ ගැහුවා.

“ඔව් අනේ විකී මම ගැන කොච්චර හිතලද? එයාට මාත් එක්ක තනිවෙන්න ඕන වෙලා තිබුණා කියලා මට ‍තේරුණා. කොනේ මේ‍සේ  සාමාන්‍යයන් ඉඳගන්නේ ලවර්ස්ලා. එතන තියෙන්නේ පුටු දෙකයි. ඉටිපන්දම් එලියයි, අඳුරයි නිසා හරිම රොමෑන්ටික් . සතුට වැඩිකමට මම ගොඩක් කතා කළා. විකී කාලෙකට පස්සේ ඒ කියන්නේ අපි යාළුවෙලා ඉන්න කාලේ වගේ මට ගොඩක් ඇහුම්කන් දුන්නා. අපි ගෙදර ආවෙත් පයින්. ඒ වෙලාවේ  පුංචි සිරි සිරි ‍වැස්සක් වැටුනා. මට ඒ හැමදේකින්ම අපේ අතීතේ මතක් වුනා . ගෙදර ඇවිත් ලා හඳ එළියේ අපි නින්දට වැටුනේ. ඇත්තටම විකී මාව අළුත් කළා............”

“ආනේ....විකී කොච්චර ආදරේ ඇතිද? ඔයා නම් හරිම ලකී” නෝනලා හැමෝම කීවා.

සංගමයට කඩා වැදුන මහත්තයා බලං හිටියේ තමන්ගේ නෝනගේ මූණ දිහා. එයා සතුටක් පෙන්නුවට ඇතුලේ හැඟිම් කියවන්න පුළුවන්. තමන්ට මේ  වගේ උපන් දිනයට පාටියක් දීලා නැති වග එයාගේ ඇස් දෙකෙන් කියවුනා. වැඩි වෙලා එතන රැදෙන එක ගුණ නැති නිසා මහත්තයා හිමිහිට මාරු වුනා.  ගියාට කටපියාගෙන ඉන්න හිතෙන්නෙත් නෑ‍නේ. තමන්ගේ පාසල් කාලේ ඉදන්ම මිත්‍රයට ඇනුම්පදයක් කීමේ එයාගේ ආසාව බලවත් වුනා.

“විකී , උඹ හරිම රොමෑන්ටික් වෙලානේ... වයිෆ්ට නියම සර්ප්‍රයිස් එකක් දීලනේ.. ඇත්තට උඹ බැඳලා පිළිවලකට ඉන්න එක තමා මට නම් සර්ප්‍රයිස් එක”

විකීගේ මූණේ හීනි හිනාවක් ඇදුනා. යාළුවන්ගේ කුතුහලය පිරුණ මූණ දිහා බලලා එයා කතාව පටන් ගත්තා.

“මට මෙලෝ මතකයක් තිබු‍ණේ නෑ එදා මේධාගේ බර්ත් ඩේ කියලා. කොල්ලෝ දෙන්නට මට තරං වත් සිහියක් නෑනේ. උදේ මම එළියට යනකොට එයාගේ මූණ හොඳ නෑ කියලා නම් දැනුනා. ඕක ඉතිං අමුත්තක් නෑනේ. හවස ගෙදර එනකොටත් මුණ හොඳ නෑ. මම සද්ද නැතුව පුතාලා දෙන්නා කෑම්ප් එකට දාන්න ගියා. එදා මටත් ඔ‍ෆිස් එකේ මළ පැනලා තිබුණේ. මදිවට හවස ගෙදර එනකොට ලයිට් නෑ. කළු‍වරේම ඇග හෝදගෙන කෑමත් අරං එන්න එලියට බැස්සේ මාර කේන්තියෙන්. කෑම ඕඩරේ දාන තැන  මාර සෙනගක් . පැයක් විතර යයි කියලා කීව නිසා මම රෙස්ටොරන්ට් එකේ සෙටියට වෙලා ‍ෆේස් බුක් ගියා. හත්වලාමයි එතකොට තමයි දැක්කේ මේධාගේ බර්ත් ඩේ කියලා තිබුණ නෝටිස් එක. මට දෙලොව රත් වුනා. අවුරුදු ගානක් නෝක්කාඩු අහන්න වෙන ‍වැඩක් නේ . මම ඉක්මනට එතන මැනේජට කතා කරලා කීවා මට ඩිනර් ඇරේන්ජ් කරන්න කියලා. කරුමෙට ඉතුරු වෙලා තිබුණේ කොනේම මේසේ විතරයි.එතන දෙන්නෙකුට විතරක්  පුළුවන් නිසා බේරිලා තිබුණා. ලයිට් නැති නිසා ජෙනරේටරෙන් වැඩ    කරන ලයිට් විතරයි තිබුණේ. එතෙන්ට ඉටිපන්දම් දෙන්නං කීවා. මම කේක් එකකුත් ඕඩර් කරලා, තෑග්ගකුත් තෝරලා එතනට යවලා ආවා. මේධානිගේ මූණට එළියක් ආවේ මම ගෙදර ඇවිත් එයාට එළියට යන්න ලෑස්ති වෙන්න කීවම. කරුමෙට වාහනේ ස්ටාර්ට් වෙන්නේ නැතුව ගියා. මහ පුදුම කරුම දවසක්. මම ඒ බවක් නොකියා මේධාට කීවා පයින් යමු කියලා. එයා පැනලා කැමති වුනා.

“ආහ්.. කපල් එක අත් අල්ලගෙන යන්න ඇති පයින්..”

“මරු මචං.. ලයිට් නැතුව කරුවලේ, වැටිච්ච කොළ රොඩු පාග පාගා යනකොට ඈත කාර් ඉගිල්ලිලා යනවා පේනවා. මම නම් කීයටවත් පයින් යන්නෑ. වෙන කරන්නම දෙයක් නැතිවුනා. වැඩේ   මේධා පුදුම විදිහට සතුටු වුනා අර කනා ඉටිපන්දම් එළිවලටයි, කවුරුත් කැමති නැති මේසෙටයි. කොටින්ම තෑග්ග මොකද්ද කියලා බැලුවෙත් මං කීවට පස්සේ. කොල්ලෝ දෙන්නටත් කියලා තිබුණා ‍අම්මට කතා කරන්න කියලා. කන ගමන් අපි යාලු වුන කාලේ ඒවයි , දුන්න  තෑගියි, අපි බැන්ද දවස් වල ඒවයි ඉවරක් නැතුව කියවන්න ගත්තා. මහ කරච්චලේ. මම හ්ම් කිය කියා හිටියා නැත්තං බේරිල්ලක් නෑනේ. කාලා එළියට බැස්සේ ටැක්සි එකක එන්න. කරුමෙට කඩා වැ‍ටුන වැස්ස නිසා ටැක්සි ඔක්කොම මිනිස්සු දාගෙන ගිහින්. අර කලුවරේ චිරි චිරිය මැදින් ගෙදර ඇවිත් යංතං ඇඳට පැන්නා. මේධා නම් වැස්සට පස්සේ හඳ එළීය ලස්සනයි කිය කියා ජනෙල් ඇරලා බලලා මටත් කතා කළා ලස්සන බලන්න. ඇගේ ගෑවි ගෑවි හැමදාම බලන හඳ බලන්න ගිහින් මොන මරාලයක් කඩා වැටයිද දන්නැති නිසා අනේ මම නම් දෙවියන්ට මේ දවස ඉක්මනට  ඉවර කරලා දෙන්න කියලා නිදා ගත්තා.

“මරු සප්‍රයිස් එක..” මහත්තුරු අනුමත කලා.

“බලං යනකොට විකී රොමෑන්ටික් වෙන්න එච්චර අමාරුත් නෑ..” අර කතාව පටං ගත්ත මහත්තයා කිවා.

සිල් පෝය

වටපිට  බලලා පන්සලේ දැහැත්  වට්ටියෙන් කටේ දා ගත්ත දුං කොළේ සැරට බිසෝ මැණිකෙගේ කනින් දුං  පිටවුනා. උදේ පින්නෙම පන්සලට ආවේ කනුවක් අල්ලාගෙන සිල් සමාදන් වෙන්න  හිතාගෙන. ඒත් ගිය පෝයට ඉඳගත්ත ගමන්ම කට්ටිය තාමත් ඒ තැන්වලම හිටිය නිසා ඒ වැඩෙත් බකල්. වෙනදා ගෙදර ළගින් වැට පැනලා ලලිතාගේ ගෙදර හරහා ආවා නම් පරක්කුවක් නෑ. ඒත් ඒ යාළුකම් පලුදු වෙලා නිසා මම නම් හතර හන්දි කැඩුනත් උන්ගේ මිදුලේ පස් පාගන්නෑ කියලයි බිසෝ කී‍වේ. ලලිතාගේ දුව චින්තා, කැම්පස් තේරුන එක හතර පෝයට සිල් ගත්ත බිසෝ‍ට ඉහලුම් දුන්නෑ. ලොකු කොල්ලට බන්දලා දෙන්න බලා ගෙන හිටියට දැං නම් ඒකිව අල්ලන්නවත් වෙන්නැති බව බිසෝ දන්නවා. ලලිතාටත් දැං සිල් ගන්න උනන්දුවක් නෑ. ඇයි ‍දෝණියැන්දා ඉන්නව‍නේ හතර වරි‍ගේ ගොඩදාන්න. හිතේ පටලැවෙන මේ රොඩු බොඩු නිසා අන්තිමට වුනේ දුර පාරකින් ඇවිත්  පන්සලේ කනුවත් නැති කර ගත්ත එක.

හාමුදුරුවො උපාසක කට්ටියට සිල් දීලා පන්සලට වැඩියා. උදේ දානේ අරගන හැමෝම පුංචි පුංචි  රවුම් හදාගෙන ධර්මයේ සැකමුසු තැන් විචාරනවා. ගිය පෝයට ආවෙත් නැති  දැන ගන්න දේවල් බොහොමයක් තියනවා. දුංකලේ කටේ දාගත්තා විතරයි කන් අගුලු වැටුන එකයි ඔලුවේ බර ගතියයි ගියාට කොන්දේ හීන් කැක්කුමක්   උඩ පහල දුවනවා. ඒ හැමදේකින්ම බිසෝ ගේ හිතේ නොරිස්සිල්ලක් ඉපදුනා. ඒ නොරිස්සිල්ලේ හරි මැද ඉන්නේ ලලිතාගේ දුව චින්තා. ඇත්තටම ඒ කෙල්ල කැම්පස් නොයන්න මේ මොකවත් වෙන්නෑනේ.

“හැබෑට!  ”

ගිය සති‍යේ ධර්ම සාකච්චාව ගැන අඩු වැඩිය සපයන කවයෙන් එක්කනෙක් කටහඩ උස් කරලා ඇහුවා. ඒ උපාසක අම්මගේ මූ‍ණේ තිබුන පුදුමය දැකලා බිසෝ ඉක්මනට ඒ පැත්තට ඇදුනා. මොකක් නමුත් තමන්ගේ හිතට සතුට දෙන එතන කතා වෙන බව දැනුනා.

“අනේ අක්කේ මුල ඉඳලම කීවනං කතාව..... මමත්  ගිය පෝයට බත් තම්බ තම්බා ගෙදර. අදත් නාවා නම් කිසි දෙයක් දැනගන්න වෙන්නෑ...” ඒ තව කෙනෙක්

“මොකද්ද නම කීවේ ? “ ඒ තවත් කෙනෙක්.

“චිං--“ ලොකු උපාසක අම්මා නම කීවේ හෙමිහිට.

බිසෝ මැණිකෙට ඇහුනේ මුල අකුර විතරයි.හිතේ විදුලියක් කෙටුවා වගේ සතුටක් දැනුනා. ඒ කී‍වේ චින්තා  ගැන නේද? . මොකක් නමුත් අඩව්වක් අල්ලලා වගේ. ඕනවට එපාවට  ඒ කතාව දිහාට ඇදුනාවගේ පෙන්නුවාට බිසෝගේ හිතේ නොඉවසිල්ලට කතාව කියපු කෙනාව හොල්ලලා ඉතුරු ටික අහගන්න තරම් හිතුනා.

“එන්න බිසෝ අක්කේ ... හොඳ කතාවක් තියනවා අහගන්න”

“අනේ අපිට මොකටද  අනුන්නේ දේවල්... කමන් නෑ.. මම නම් මේ බල කරන නිසා අහනවා..’

ලොකු උපාසක අම්මා කතාව පටන් ගත්තා‍

“මම නම් මේක අපේ හාමුදුරුවෝ නොකියන්න විස්වාස කරන්නෑ. අනේ මෙහෙමත් දේවල් අහන්න සිද්ධ වුනානේ. චීවරයක් දරාන ඉන්න උන්නාන්සේටත් ඉන්න ‍දෙන්නේ නැති අඟනෝ...’”

ලොකු උපාසක අම්මාගේ කටින් පිට වෙන වචනයක් ගානේ බිසෝ මැණිකෙගේ හිතේ ඇ‍‍දෙන්නේ චින්තාගේ රූපේ. පොත්ත රතු වුනාට ළමිස්සියෙක් ගෙන් වැඩක් තියේද? අනේ අපේ කොල්ලට ඕන නෑ මෙහෙම කතා හදා ගත්ත එකියක්. ඒත් හෙට අනිද්දට උපාධියක් අරං ඇවිත් ආණ්ඩුවේ රස්සාවකට යනකොට? එක අතකට මේ හදාගෙන තියන පදේ හින්දම ලලිතා කැමති වෙන්නත් පුළුවන් අපේ කොල්ලට චින්තා කසාද බන්දලා දෙන්න. අපිත් ටිකක් අදිමදි කරලා තමයි කැමති වෙන්නේ.

“උන්නාන්සේ පස්සෙන් සෑහෙන කාලයක් ඇවිත් තියනවා ආපහු ගිහිගෙට ගන්න බලාගෙන. කොච්චර දර්මේ කියලා දුන්නත් කනකට ගත්තේ නෑ කියන්නේ....” ලොකු උපාසක අම්මා කටහඩ තාලයකට උස්පහත් කරනවා.

එතකොට මේ පටලැවිල්ල ඇතිවෙලා තියෙන්නේ මේ කෙල්ල දහම් පාසල් යන කාලෙද? අපි නායක හාමුදුරුවන්‍ට කීවා පන්සලේ දහම් පාසලට කෙල්ලෝ‍ කොල්ලෝ ඇවිත් දඟලනකොට මේවා වෙයි කියලා.  කොලු හාමුදුරුවරුත් පැනලනේ දහම් පාසලේ උගන්නන්න ආවේ. අපේ කොල්ලා දහම් පාසල් එන්න අදිමදි කරෙත්  මේකයි හොරේ එහෙනම්. මං දැනං හිටියා නම් කොහොම හරි කොල්ලව එවනවා. එතකොට මේ කෙල්ල උනත් හාමුදුරුවෝ පස්සෙන් යන එක නවත්තයිනේ. බි‍සෝ මැණිකේ තමන්ගේ හිතත් එක්ක කතාව.

“’ටික කාලයක් යනකොට මේක කටින් කට ගිහිල්ලා දායකයනුත් උන්නාන්සේ ගැන සැක පහල කලාලු. ඇයි මේ අඟන කියනවාලුනේ සම්බන්ධයක්  තිබුණාමය කියලා. සමහරු ඒක විස්වාස කලාලු. සමහර අය නැතිලු. වැඩේ තියෙන්නේ’ ගොඩක් අය දැකලා තියනවනේ නිතර දෙවේලේ පන්සලටම වැදිලා හිටපු හැටි. අන්තිමට මිනිස්සු උන්නාන්සේට බොහොම පරිබව කරලා කතා කරාලු”

මිනිස්සු පන්සලයි අතරේ මේ වගේ වෙච්ච දෙයක් නම් බිසෝට මතකයක් නෑ. කොහොමත් තමන් සීට්ටු දානයක්වත් අරං පන්සල පැත්තේ ආවේ ගියේ නෑ කියලා මතක් වුනා ඒත් එක්කම. ඉඳලා හිටලා කටිනයකට අතගැහැව්වට වෙසක් පෝයටවත් සිල් ගත්තේ නෑ ඒ කාලේ. අනේ මොකට ඇවිත් දානේ දෙනවද? බලං යනකොට කෙල්ලො හාමුදුරුවන්ගේ ඇගේ ගහන්න බලාගෙන ඉන්න අම්මණ්ඩිලා තමයි මේ හතර පෝයට ඇවිත් පන්සලේ වැටෙන්නේ. අනුමානයක් නෑ ඔය කෙල්ල විස්ස විද්‍යාලේ ගිහින් නෑ. විභාගේ පාස් වෙලත් නැතිව ඇති. මේ හාමුදුරුවොත් එක්ක නටන්න හදපු නාඩගම වැරදුනාට පස්සේ ලලිතා හිමීට කෙල්ල ගමෙන් පිට කරන්න ඇති. ඇයි දෙය්යනේ ගමේ  තියාගන්නේ කොහොමද? මදෑ කපටි කමක තරම. බිසෝගේ හිත ටික ටික සීතල වෙනවා. බණ පදයක් ඇහුවේ නැති වුනත් දැං නම් හිතට නිවනක්.

තවත් ටිකක් ලොකු උපාසක අම්මා ළඟට කිට්ටු වුනේ වෙලා තියෙන දේ සහසුද්දෙන් දැන ගන්න.

“හැබැයි උන්නාන්සේට නිග්‍රහ කරලා මේ අඟන ගියේ කොහාටද දන්නවාද?”

“කොහාටද අක්කේ? බිසෝ කලබල වෙලා ඇහුවා.

“අවිචි මහා නරකාදියට...තාම පැහෙනවාලු.....”

බිසෝ අන්දුන් කුන්දුන් වෙලා අ‍නිත් අය දිහා බැලුවා. ඒ අය කාටවත් ප්‍රශ්ණයක් නැති ගානයි.

“එතකොට අක්කේ මේ කෙල්ල විස්ස විද්‍යාලේ ගියේ නැද්ද?”

“ මොන කෙල්ලද? කවුද? “ ලොකු උපාසක අම්මා බිසෝට වැඩිය අන්දුන් කුන්දුන්.

“ඇයි ඔය කිව්වේ ලලිතාගේ කෙල්ල චින්තා... කොයි දැං ඒ කෙල්ල?”

 “මොකක්? මේ ගිය සැරේ බණට හාමුදුරුවෝ කියපු චිංචි මානවිකාවගේ කතාව......”

පට්ට

“අනේ රාළහාමි මගේ එහා ගෙදර මහා නැහැදිච්ච ගෑණියක් ඉන්නේ.......” සුළු පැමිණිලි අංශය‍ට ආව කාන්තාව එතන පුටුවේ ඉඳගෙන හිටපු පොලිස් නිලධාරියාට කීවා.

දවසට අප්‍රමාණ පැමිණිලි ගානක් එන තැනක‍ ඉතිං  මහා දේකුත් නෙවේනේ මේක. ඒ වුනත් හිසකේ අවුල් වුන , බාගට සෙරෙප්පු දමා ගත් , කිසිම ලකයකට ඇඳුමක් ඇදලා නොහිටපු කාන්තාවගේ හිතේ ලොකු පටලැවිල්ලක් තියන බව  රාළහාමිට තේරුණා.

“ඇයි මුකුත් තමුන්ගේ මහත්තයා එක්ක මොකක් හරි..................’’

“නෑ.........නෑ.....මම තාම බැඳලත් නෑ.... අපි නම් නම්බුකාර විදිහට ඉන්නවා. ඒත් මෙහෙමත් ගෑනු!”  කාන්තාව ආයෙමත් කම්පා වුනා.

“හරි පැමිණිල්ල ලියමුකෝ. මොකක්ද දැං කාරණාව?’

“රාළහාමි මම ඉන්නේ අපේ පරම්පරාගත ගෙදර. අපේ මල්ලිලා කවුරුත් මේකට අයිතිවාසිකම් කියන්නේ නෑ. හැමෝම කැමැත්තෙන් මට මේක දුන්නා. මාව බඳින්න නම් ඕන තරම් අය ඉන්නවා. මේ දැං උනත්. මම නම් එහෙම කැමති වෙන්නෑ. හොඳ හැදිච්ච කමක් තියන අය එහෙම ආවට ගියාට මගුල් තුලා හොයා ගන්නේ‍ නෑනේ.... ඕන කෙනෙකුගෙන් අහන්න රාළහාමි මම කොහොම කෙනෙක්ද කියලා.......”

රාළහාමි පෑන පැත්තකින් තියලා කාන්තාවගේ  උඩ ඉඳලා පල්ලහාට බැලුවා. තැනින් තැන සුදුවුන හිසකේ, තරබාරු ශරීරය, බාගට නියපොතු ගෙවුන ඇඟිලි නිසා අවුරුදු පනහකට වැඩි පෙනුමක් තිබුණා.

“දැං ප්‍රශ්නේ මොකද්ද?”

“මේකයි රාළහාමි, හැදිච්ච කමක් නැති ගෑණියකට මොනවා තිබුණත් මොකටද නේද?”

“ඒක ඉතිං පැමිණිල්ලක් නෙවේනේ.......”

“’අපේ එහා පැත්තේ ඉඩමේ අලුතින් ගෙයක් හදාගෙන ගෑණියක් ආවා පදිංචියට. අනේ ගෙවල් කීවට අපේ ගෙවල් අහලකින් තියන්න බෑ. බිත්ති වලට ගල් අල්ලලා. ගල් කනු දාලා, මහා  ලොකු හුළං කපොලු දාලා..... එක මලක් වත් පිපෙන්නේනැති මල් පෝච්චි තියාගෙන...”

“ම්හු..... ඒකෙත් පැමිණිල්ලක් දාන්න තරම් දෙයක් නෑ....”

“නෑ... නෑ...... මේකයි කාරනේ .......... මේ ගෑනි පෙන්නගෙන ඉන්නේ හරි වැදගත් විදිහට. තනියම කාරකේ යනවා එනවා... මොකද්ද ලෙච්චර් දෙන තැනකලු. නිකමටවත් අහල  පහල කඩේකට යන්නෑ. කිසි කෙනෙක් එක්ක ඇයි හොඳයියක් නෑ. කොටින් ම කීවොත් ගෙදරට ලඟට එන කීර කාරයාවත් බෙල් ගැහුවට එන්නෑලු. මෙහෙම කෙනා නාන්නේ  නිර්වස්ත්‍රයෙන්. ඇදුමක් නැති ගානයි. පොත්ත සුදු වුනා කියලා හැදිච්ච ගෑනියකුට මේවා කරන්න පුළුවන්ද?”

“මොනවා ........ ප්‍රසිද්ධියේ  එහෙම නානවද?’

“ඒකනේ කියන්නේ...” කාන්තාවගේ හඩ ප්‍රබෝධමත් වුනා. “හැමදාම එහෙම තමා .. මටත් අහක බලාගෙන ඉන්න තිබුණා මේ ඉලන්දාරි ටික නොහියා නම්”

“ඉලන්දාරි කිව්වේ........?”‍                                                                                                                                 

“ආ......... මම ඉතිං මේ නිකං තියන ගෙදර පිරිමි ළමයි ටිකකට නවාතැන් දීලා තියනවා. මට ඇහිලා තියනවා කට්ටිය මේ ගෑනි ගැන කියනවා . මොකද්ද වචනයක් මේ .... ඒංජල් ද මොකද්ද වගේ කීවා. නම වෙන්ඩැති... මට බය මේ ගෑණි නාන විදිහ දැක්කොත් ... අනේ මේ  අපිටත් ලැජ්ජයි....”කාන්තාව උරහිස් ඇකිලුවා. “ මේ කොල්ලෝ මම ගැනත් ‍මොනවා කතා වෙනවාද දන්නෑ. දවසක් මේ ළමයි අපේ ළඟ ඉද්දී ‍මේ ඉස්කුරුප්පුව කිරිස් ගාලා කාර් එක ගසාගෙන ගියා. කොල්ලෝ පට්ට  කීවා. නොකීවට රාළහාමි මේ ගෑනුන්ට කියන  වචනය ඕක තමා....” කාන්තාව ලොකු හුස්මක් ඇරියා.

“මට මේක මහා වදයක්. රාළහාමි මේ පැමිණිල්ල ලියාගන්න.”

“හොදයි. තමුන් ගේ පැමිණිල්ල ගැන ඔය කියන  ඒංජල්  නෝනා ගෙන්නලා බලමු...”

හිතේ පිරුණු සහනයෙන් කාන්තාව නැගිට්ටා.  ඒත් ආපහු ඉඳගත්තා.

“මට මේ ඉවසන්නම බැරි වුනේ පෙරේදා ඉඳන් ඔය බැඳලා ඉන්නවා කියන සුද්දා එක්කත් අර විදිහටම නානවනේ. මොකද මේ රටේ මිනිහෙක් ඉන්නේ එයාට විතරයෑ..ඒ මිනිහා ගෙන්න ගත්තේ මට පෙන්නන්න වෙන්න ඇති”

තව  දේවල් කියන්න උවමනාව තිබුණත් රාලහාමි ඔලුව දුන්න සංඥාව තේරුම් අරං කාන්තාව  ලොකු හිනාවක් දාලා පොලීසියෙන් පිටවුණා.

මොකක්  හරි හේතුවක් නිසා  පරික්ෂණය ඉක්මන් වුනා. රාලහාමි ගියා පැමිණිල්ලටයි විත්තියටයි‍ පොලිසියට එන්න කියලා නිල දැනුම් දීම කරන්න. පැමිණිලි කාරයාගේ ගෙදර හොයා ගත්තා කියන්නේ විත්තිය එහා පැත්තේ ගෙදර ඉන්නවා කියන එකනේ.

බොහෝම පරණ තාලේ  ගෙයක් තමා දිලා තිබුණ ලිපිනයට අදාල වුනේ. ගෙදර පරණ වුනාටත් වැඩියෙන් පරණ කම කැපිලා පේන්නේ එහා පැත්තේ තිබුන නවීන පන්නේ ගෙදර නිසා. ‍අළුත් ගෙදර ජර්මන් තාලෙට හදලා තිබු‍නේ.  තොරතුරු ලබා දීමේ ‍හොඳකම නිසා ‘ ඒ ගෙදර ඒන්ජල් නෝනාගේ බව රාලහාමිට තේරුම් ගියා. පරණ ගෙදර මලකඩ කාපු ගේට්ටුව හිමින් තල්ලු කරගෙන ගිහින් දෙපාරක් විතර දොරට තඩිබාන කොට අර කාන්තාව අත් දෙක හවුස් කෝට් එකෙන් පිහපිහා දුවගෙන ආවා.

“හොඳ වෙලාවට රාලහාමි ආවේ . මේ අර ගෑනි නාන වෙලාව.. අද නම් සාක්කි ඇතුවම උසාවි දාන්න පුළුවන්....” එයා සතුටින් කීවා.

ඒ ගෙදර පරණ වහලේ කඩා වැටෙයි කියලා හිතුනා මේ කෑ ගැහිල්ලට. කොහෙමත් අයිතිකාරයාත් ඒ ගෙදරම කොටසක් වගේ. කිසිම නඩත්තුවක් නැතුව අභාවයට යමින් තිබුණා.

“අර ඉලන්දාරි නවාතැන් අරං ඉන්නේ කොයි පැත්තෙද?”

“අනික් පැත්තේ ..” කාන්තාව වම් අත පැත්තේ තියන ගෙට අල්ලපු කුඩා කාමර තුනක් පෙන්නුවා. ඒකයි මහ ගෙදරයි සම්බන්ධ වෙන්නේ පොඩි ගේට්ටුවකින්. අර කියන නෝනගේ ගෙදර ති‍යෙන්නේ ගෙට දකුණ පැත්තෙන්.

“එහේ ඉන්න ඉලන්දාරින්ට මේ පැත්තට එන්න පුළුවන්ද?”

“අපෝ බෑ.. මම මේ ගේට්ටුව වහලාමයි තියන්නේ.”

“එතකොට අර කියන ගෙදරට යන්න කොහොමත් බැරුව ඇති. පේන්නෙත් නැතුව ඇති”

“අපෝ බෑ....”

“දැං ඔය තැනැත්තී කොහොමද අර  නෝනා නානවා දකින්නේ?” රාලහාමි කුතුහලයෙන් ඇහුවා.

“එන්නකෝ රාලහාමි පෙන්නන්න ...” කාන්තාව රාලහාමිට ඉස්සර වෙලා ගියා. එහා ගෙදර බිත්තියයි මේ ගෙදරයි අතරේ අඩි දෙකක විතර පරතරයක් තිබුණා. දිය සෙවල බැදිච්චි බිත්තිය මග ඇරලා කඩා වැටිලා තිබුණ වැහි පිහිලි උඩින් පැනලා කුණු ගඳ ගහන කානුව දිගේ දෙන්නම දුෂ්කර ගමනක් ආවා.

“මම මේ පැත්ත පාවිච්චි කරන්නේම නෑ. අතෑරලාමයි තියෙන්නේ” කාන්තාව කිව්වා.

“මේන් මෙතන මේ ගැලවිච්ච ගඩොල් දෙකට අඩිය තියලා නගින්නකෝ”.

රාලහාමි විධානයට අවනත වෙලා බයෙන් වගේ කඩාවැටෙන්න ඔන්න මෙන්න තියන තාප්පෙට නැග්ගා.

“තව ගල් දෙකක් නගින්න... රාලහාමිත් නැග්ගා. මැසි මදුරුවෝ එලව එලවා පහර දෙන්න පටං අරං...

“දැං රාලහාමි  ඔය උඩ තියන බාල්කෙට දාලා තියන ලනුවේ එල්ලිලා තාප්පේ හිලෙන් අර ගෙදර පැත්ත බලන්නකෝ”

ලනුවේ එල්ලුන සර්කස් කාරයා වගෙ රාලහාමිත් කැරකි කැරකි තාප්පේ හි‍ලෙන් බලං හිටියා. ඒන්ජල්සා බලන්න ලේසි නෑ.

ජර්මන් ගෙදර නෝනා  මේ කිසි දෙයක් දන්නෑ. එයා එයාගේ මහත්තයා එක්ක තමන්ගේ නාන තටාකෙට බැහැලා ඉන්නවා. ලෝකේ සම්මත නාන ඇඳුම් තමා ඇඳලා ඉන්නේ. බොහෝම විවේකී තැනක්. ඒ වගේම බොහොම පෞද්ගලික තැනක්. තමන් එල්ලිලා ඉන්නේ ලනුවක බව රාලහාමිට මො‍හොතකට අමතක වුනා ඒන්ජල් නෝනාගේ ලස්සන දැකලා. ඇත්තටම කොල්ලෝ දාපු නම හරි. ගෙදරත් දිව්‍ය ලොකේ වගේ තමා

“නානවා නේද? හරිම හිරි‍කිතයි නේද? අපායෙන් කතා කරලා ඇහුවා.

තමන් ආවේ රාජකාර ගමනක් බව මතක් වෙලා රාලහාමි බිමට බැස්සේ  බාගෙට ගැලවුන ග‍‍‍ඩොල් වලට වැලමිටි දෙකම හූරාගෙන. සපත්තු දෙකේ දිය සෙවල ඇලිලා.

“දැක්කා නේද? මම කීවේ. අපේ වැදගත් කම... “   රාළහාමිගේ රැවිල්ලට කතාව අතරමග නැවතුනා. කකුල්‍ දෙක පොලවේ ගහලා දිය සෙවල ඇර ගත්ත රාලහාමි අඩියට දෙකට ගේට්ටුව පැත්තට දීවා.

“ රාළහාමි කවදද ඒ ගෑනි පොලිසියට ගෙන්නනේ ....”

“ඕයි... අඩුම ගානේ නෝනා දවසට සැරයක් හරි වතුරට  බහිනවනේ..  තමුනුත් ඒක බලලා නිකං ඉන්නේ නැතුව දවසට සැරයක් හරි මූණ කට  හෝදලා දත් ටික මැදගන්නවා.... දඩාස් ගලා ගේට්ටුව වහගෙන එලියට  පනින ගමන් රාළහාමි  කීවා.

කාකි කෝට් එකට  වැහුනට මොකද වැලමිටි දෙක සීරුවට ඇදුම් කනවා.

“පට්ට තමා.......”රාළහාමි තමුන්ටම  කියාගත්තා.